In de aanloop naar de oorlog in Irak heeft Bush wel dertig redenen gegeven voor die oorlog, en een voor een werden die weggelachen door zijn critici. Maar de laatste tijd verschijnen er in de pers hier en daar opiniestukken van hoe de "neo-cons" het msschien toch bij het rechte eind hadden wat betreft hun domino effect theorie. Een van de fundamentele onderliggende redenen voor de oorlog was dat Bush gelooft dat eens Democratie -of wat daarvoor moet doorgaan- in Irak een feit is, dit als een voorbeeld zal werken voor de omliggende landen en zo een democratiseringsproces zou teweeg brengen. (Remember een van Bush standaard uitdrukkingen: Freedom is on the march) Vorige week stond in
Time magazine een lang artikel waarin deze aanpak als succesvol werd bestmpeld en werd geopperd dat als Bush slaagt in zijn opzet hij allicht als de grootste staatsman van de moderne geschiedenis te boek zal komen te staan.
slik. Het artikel zelf kon ik niet online vinden, maar in Business Week
stond een kort opiniestuk met min of meer dezelfde boodschap.
Vorige week kwam er een kandidaat voor een positie aan mijn faculteit een bezoek brengen aan onze universiteit. Zo'n bezoek is in feite een uitgebreid sollicitatie gesprek, de kandidaat stelt zijn onderzoek voor, praat met verschillende andere professoren, de decaan, etc. Bij zo'n bezoek wordt er ook steevast tijd uitgetrokken voor een ontmoeting met de graduate students. Als graduate students hebben we -op papier althans- een stem in het aanwerven van nieuwe faculty members; er wordt voor elke positie een search committee opgericht dat dan zogezegd zijn input mag geven over de geschiktheid van deze of gene kandidaat. Meestal zijn dat graduate students die hier nog niet zo lang zijn en niet beseffen dat als puntje bij paaltje komt hun input vrolijk genegeerd wordt.
Anyhow, vorige week was er weer eens een kandidate op bezoek. Omdat er die dag niet veel graduate students beschikbaar waren vroeg een van mijn collega's of ik het niet zag zitten om langs te komen bij de ontmoeting met de kandidate.
Normaal gezien blijf ik daar van weg, binnenkort studeer ik hier toch af dus vind ik dat de studenten die hier nog een paar jaar moeten afleggen maar moeten uitmaken of ze een kandidaat zien zitten of niet. Bovendien is die zogenaamde graduate student input vooral window dressing die niet zwaar doorweegt bij de eindbeslissing. (Of misschien spreekt hier wat frustratie omdat ik zelf nooit gevraagd ben voor zo'n commissie. Die commissies worden altijd zorgvuldig samengesteld op basis van diversiteit, als white male heb je minder kans om daarvoor gevraagd te worden).
Maar het is altijd wel een kans om wat aan "networking" te doen, wat tips te vergaren ivm solliciteren, etc. De kandidate in kwestie was een vrouw van in de vijftig, die lang als reporter gewerkt had en uiteindelijk haar PhD behaald had. Een sympathieke madam. We waren slechts met drie studenten en de kandidate, en ik weet niet of het daardoor kwam of niet, maar binnen de vijf minuten lag iedereens privé leven daar te grabbel. Ik vroeg aan de kandidate waarom ze destijds aan haar doctoraat begonnen was en nadat ze wat cliché antwoorden gegeven had voegde ze er aan toe "and my husband hit his mid life crisis, and decided that not only needed he a newer car, but also a newer wife, and left me for some one who could have been his daughter." OK. Too much information, maar Amerikanen zitten er niet mee om een wildvreemde hun hele levensverhaal toe te vertrouwen. Net tevoren had zij mijn gevraagd wat ik plande te doen nadat ik afstudeer. Nu is mijn werkelijke plan nog wat in Minneapolis to blijven to Heather afstudeert en daarna proberen iets te vinden waar we beiden aan de bak kunnen, maar ik zag het niet zitten om daar over mijn privé leven te beginnen dus gaf ik maar een run of the mill antwoordje, maar zo werkt een Amerikaan dus niet, die flapt er meteen alles uit.
Een andere studente voelde zich geroepen om ook haar duit in het zakje te doen. E. is een bijna vijftig jarige vrouw, die jarenlang als secretaresse heeft gewerkt op onze faculteit en die haar bestaan wat nieuw leven probeert in te blazen door ook PhD studies aan te vatten. Zonder veel succes overigens. Nu is haar privé leven ook nogal woelig geweest de laatste jaren. Lang verhaal kort. Haar man waarmee ze vijftien jaar getrouwd was en die een opleiding voor priester volgde had zich bekeerd, niet tot een andere godsdienst, maar tot het andere geslacht. Hij verliet haar, liet haar achter met een berg schulden, reeg de boyfriends aaneen in de Minneapolis party scene en kwam uiteindelijk voor fraude in de gevangenis terecht. Uren en uren heb ik al luisterend oor moeten spelen voor haar....
Toen de kandidate haar ontboezeming deed, zag ik E. als het ware opveren en ik wist meteen wat er aan zat te komen. Ze moest en zou haar verhaal doen. Asjeblief niet, laat ons het gezellig houden dacht ik nog, maar te laat, daar was E. al de story of her life aan het vertellen. Gelukkig kwam de secretaresse van de directeur net binnen, de kandidate werd verwacht voor lunch met een paar hoge pieten. Benieuwd welke vuile was daar werd buiten gehangen....
Beetje overdreven, maar wel schattig, Kerry stemmers bieden hun verontschuldigingen aan de wereld aan.
The onion, America's finest news source, heeft een grappig artikel over de verkiezingen. The onion is een weekly paper vol met satirisch nep nieuws, een beetje zoals Deng nu ook probeert te doen met de Deng Herald. The Onion is indertijd ontsproten aan het brein van enkele studenten in Madison, Wisconsin (buurstaat van Minnesota) en is ondertussen een nationaal instituut geworden (Sinds kort hebben ze ook een editie voor Minneapolis). Een favorietje van mij is hun artikel over Clinton die klinkers wil droppen over Bosnie.
De verkiezingsuitslag laat me maar niet los. Vandaag viel de nieuwe
New Yorker in de bus. The New Yorker is een tweeewekelijks tijdschrift over politiek, kunst, literatuur etc dat als geen ander de vinger aan de pols van de moderne tijden weet te houden. De artikels, hoewel soms aan de lange kant, zijn een genot om lezen en hebben die zelfzekere intellectuele autoriteit die wellicht vanzelf komt als men de wereld bekijkt vanuit het culturele epicentrum. The New Yorker is ook befaamd omwille van zijn artwork, en vooral omwille van de hilarische cartoons.
In The New Yorker van deze week staat een interessant editoriaal, waarin de schrijver die gevestigd is aan de oostkust zijn beklag doet over de verkiezingen en een interesasant gegeven aanhaalt: dat al die kiezers in The American Heartland die voor Bush gestemd hebben omwille van zijn agressieve aanpak van de terroristendreiging nooit een doelwit van Al-Qaeda geweest zijn en dat ook niet zullen zijn. De aanslagen vonden plaats in New York (Kerry 3 keer meer stemmen dan Bush) en Washington DC (Kerry 9 keer meer stemmen dan Bush). Eventuele toekomstige aanslagen zullen allicht in steden aan de kusten plaatsvinden, niet in "The Heartland," voor Al-Qaeda, zijn wij, aan de kusten en in de steden, the American Heartland, schrijft hij, en hebben geen vertrouwen in hoe Bush de strijd tegen terrorisme aanpakt.
Hij geeft ook nog een mooie sneer richting evangelical right, de blanke conservatieve christenen die op 2 november massaal vanonder hun
kruisbeeld vandaan zijn gekropen om Bush nog 4 jaar op post te houden:
The early analyses credited Bush’s victory to religious conservatives, particularly those in the evangelical movement. In voting for Bush, as eighty per cent of them did, many of these formerly nonvoting white evangelicals are remaining true to their unworldliness. In voting for a party that wants to tax work rather than wealth, that scorns thrift, that sees the natural world not as a common inheritance but as an object of exploitation, and that equates economic inequality with economic vitality, they have voted against their own material (and, some might imagine, spiritual) well-being. The moral values that stirred them seem not to encompass botched wars or economic injustices or environmental depredations; rather, moral values are about sexual behavior and its various manifestations and outcomes, about family structures, and about a particularly demonstrative brand of religious piety. What was important to these voters, it appears, was not Bush’s public record but what they conceived to be his private soul. He is a good Christian, so his policy failures are forgivable. He is a saved sinner, so the dissipations of his early and middle years are not tokens of a weak character but testaments to the transformative power of his faith. He relies on God for guidance, so his intellectual laziness is not a danger.
Ook hier een belangrijke uitspraak van een rechbank vandaag. Wat de internationale gemeenschap niet kan, kan het Amerikaanse rechtssysteem wel: Bush en co doen inzien dat internationale verdragen niet zomaar met de voeten kunnen getreden worden. Vandaag heeft een rechtbank beslist dat niet zomaar spoorslags kan worden aangenomen dat de gevangenen in Guantanamo Bay enemy combatants zijn (op wie Geneve conventie niet van toepassing is) en geen prisoners of war (wel Geneve conventie bescherming).
Wat als Bush campagne zou moeten voeren tegen the man himself?
Zaterdag kwam een speciale editie uit van Newsweek, waarop ik een abonnement heb. Meer dan 80 bladzijden over de verkiezingen. give it a
rest won't you.... Q ligt al twee weken op mijn nachtkastje en ik zit nog niet eens
aan pagina 50, dus denk ik niet dat ik 80 bladzijden verkiezingsnieuws de baas kan, maar op de bus naar school deze morgen toch even in het blad gegrasduind
en in het openingsartikel staat een quote die volgens mij de nagel op de kop slaat:
"Hardly a philosophical man, and certainly not an intellectual, this Bush nevertheless succeeded by propounding big ideas—moral or strategic—and by turning every argument about domestic policy or war into a Manichaean clash of conflicting world views. The war in Iraq wasn't just a way to fight terrorism, but a means to spread liberty across the planet. Tax cuts weren't just stimulative, they were the emblems and engines of freedom. When Kerry raised questions about the disappearance of high-potency explosives at Al Qaqaa ammo dump in Iraq, Bush called the criticism an unpatriotic attack on the military—and got away with it. "The Bush campaign turned everything into a matter of an ultimate choice between right and wrong," said GOP strategist Tony Fabrizio. "They painted bright yellow lines everywhere. It was brilliant."
In al het misprijzen dat Bush aan jullie kant van de Atlantische oceaan opwekt, wordt dit misschien over het hoofd gezien, dat bush de ideologie, het Grote Verhaal, terug in de politiek gebracht heeft. Nu is het in een tweepartijenstelsel
altijd veel meer te doen om de verschillen dan de gelijkenissen dan in ons systeem het geval is, maar toch,... Toen ik in het voorjaar een beetje de verkiezingscampagne in Belgie volgde viel me toch op hoe de traditionele partijen allemaal eenheidsworst produceren, en dat partij-ideologen plaats hebben gemaakt voor populaire talking heads die allemaal min of meer hetzelfde verhaal vertellen. Beetje saai toch allemaal. Ik zou zeggen, haal de socialisten van de oude stempel, de pilarenbijters bij de kaloten en de cut-throat liberalen van stal en misschien kunnen we bij ons na de verkiezingen ook uitpakken met een verkiezingsspecial van 80 bladzijden.
Uit niewsgierigheid even gekeken op de site van Michael Moore, wat hij te zeggen had over de herverkiezing van Bush, wat toch ook een beetje zijn nederlaag was. Een paar weken terug is hij hier nog op de campus geweest, tijdens 1 van de debatten, en vooraf had hij gezegd $50 dollar (of daaromtrent) in een pot te steken telkens Bush een leugen vertelde en een kleiner bedrag telkens hij iets stoms zei, het bedrag zou hij dan aan de Kerry campaign schenken. Aan het einde van da avond had hij zo'n 2000$ geschonken, het maximun dat een individuele burger aan een politieke partij mag geven. Die wetgeving omtrent politieke schenkingen is nogal strikt. Een paar maand terug bijvoorbeeld gaf ik $10 aan een "get out the vote" organizatie die democratische kiezers naar de stembussen wilden lokken. Toen ik de 10$ gegeven had moest ik mijn naam en adres invullen op een formulier. Bleek dat enkel burgers die mochten stemmen politieke schenkingen mogen doen (dit om zeker te zijn dat de
president enkel de belangen behartigt van het AMERIKAANS groot kapitaal). Ik vond het niet staan om dan maar mijn 10$ trug te vragen, maar wil nu ook niet op het eerste vliegtuig naar Belgie gezet worden, dus had ik het cunning plan opgevat om mijn naam te veranderen, maar ipv van gewoon Joe Smith te zetten schreef ik Sebastiaan Vanakkers, iets wat achteraf gezien misschien niet al te snugger was, want het lijkt toch een beetje op mijn echte naam, en aangezien wat ik deed technisch een "deportable offense" is...
Maar Michael Moore dus,... Op zijn site geeft hij 17 redenenen waarom we toch nog niet de polsen over hoeven te snijden, een paar zijn best wel grappig:
Michigan voted for Kerry! So did the entire Northeast, the birthplace of our democracy. So did 6 of the 8 Great Lakes States. And the whole West Coast! Plus Hawaii. Ok, that's a start. We've got most of the fresh water, all of Broadway, and Mt. St. Helens. We can dehydrate them or bury them in lava. And no more show tunes!
of
It is against the law for George W. Bush to run for president again.
maar andere zijn echt wel verliezerspraat:
Bush's victory was the NARROWEST win for a sitting president since Woodrow Wilson in 1916.
Dit is een beetje van hetzelfde kaliber als wat mijn broer zei nadat Club de testwedstrijden had verloren tegen anderlecht in '86: "Club is de morele kampioen." Veel plezier heb ik in ieder geval niet beleefd aan dat moreel kampioenschap.
Anyhow, Michael Moore vind ik toch een beetje een nitwit en "egomaniac" en Fahrenheit 9/11 een rommelpotje van complottheorie, propaganda en effectenjagerij, wat wilde hij eigenlijk zeggen in die film? Bowling for Columbine vond ik dan veel helderder en to-the-point.
Onlangs zag ik op Conan O'brien (die over een paar jaar Jay Leno gaat opvolgen) de makers van het hier al aangehaalde Team America, World Police, die ook de makers zijn van Southpark, en die hadden nogal iets ontluisterends te zeggen over Michael Moore.
Zelf komen ze uit de streek van Columbine en in Bowling for Columbine komen ze dan ook aan het woord in een interview over de Columbine shooting en de gemeenschap daar. Na hun interview komt er een tekenfilm segment helemaal in de Southpark stijl. Moore had die kerels gevraagd of ze het niet zagen zitten om die cartoon te maken voor zijn film, maar omdat de materie nogal gevoelig lag, ze waren tenslotte zelf van die streek, kenden mensen die zeer nauw betrokken waren bij die tragedie, hadden ze het wijzer gevonden om die kelk aan zich te laten voorbij gaan. Dus wat doet Moore? Hij huurt iemand anders, maar kopieert helemaal de stijl van Southpark en plaatst het net na het interview met de maker van Southpark en suggereert zo valselijk dat zij de die cartoon gemaakt hebben. Ik denk dat dit handig gebruik van suggestieve argumenten zijn stijl kenmerkt. Als documentaire maker is dat natuurlijk zijn goed recht, maar het blijft wel a shitty thing to do. Dan ben je niet ok in mijn boekje.
Vandaag toevallig een oud examplaar van the campuskrant, The Minnesota Daily, in handen gekregen en een wel heel ondoordacht en zwak geargumenteerd stuk gelezen, dat misschien (helaas) de mening van menig Amerikaan weergeeft.
Best post-election chant:
FOUR MORE WARS!
FOUR MORE WARS!
FOUR MORE WARS!
(voor de tragen van begrip: ipv FOUR MORE YEARS, wat normaal geroepen wordt bij een herverkiezing)
Doordenkertje:
In a democracy anyone can become president,..... that's the risk you take
Nieuwe landkaart....
Ik las de commentaren in De Standaard en het Standaard forum en sta toch wel een beetje versteld van de hevigheid van de anti-Bush commentaren. Soms heb ik de indruk dat Bush zoveel kritiek krijgt omdat hij totaal het tegenovergestelde is van wat wij in Europa van een politicus verwachten. Hij is geen intellectueel (hoewel hij volgens mij veel leper is dan velen denken), raaks soms niet goed uit zijn woorden (but he is not to be "misunderestimated") en hij is niet echt diplomatisch. In Europa voelen we ons dan een beetje op de pik getrapt omdat hij nogal eigengereid optreedt. Terecht, maar toch... In Amerika lijkt men Europa steeds minder en minder serieus te nemen, en leeft er een beetje het gevoel van "If those Europeans would just grow some balls, stop whining and take care of their own shit maybe we'd take them more serious." Misschien houdt Bush geen rekening met Europa, just cos he can, en hebben we liever een Clinton of een Kerry, die ons wat stroop aan de baard smeren, en de Europese zwakte (geen coherent buitenlands beleid, geen eengemaakt leger, veel geblaat, weinig wol) niet zo genadeloos en tactloos blootleggen als Bush. Dit is wel een beetje zeer simplistisch gesteld Robert Kagan formuleert het iets subtieler. Vorige week Team America: World Police gezien, een touwpoppetjesfilm (of hoe zeg je dat) van de makers van Southpark over een team superhelden die overal ter werld op terroristen met WMD jagen. De film steekt op een nogal grove wijze de draak steekt met zowat alles en iedereen, van Michael Moore tot Matt Damon (Heather's vader na de film: "I guess it was time for the film to end, there was no one left to offend"). Op een bepaald moment was er een scene waar Hans Blix bij Kim Jing Il op bezoek gaat om zijn paleis te doorzoeken op massavernietigingswapens, die misschien nog best de Amerikaanse kijk op the U.N. weergeeft.
Kim Jong Il : [Is informed about Hans Blix's arrival] Rah no Hans Bwix!
[Hans enters]
Kim Jong Il : Oh hawo Hans great to see ya.
Hans Blix : I'm here to inspect your palace for W.M.D.s and your guards will not let me do my inspection
Kim Jong Il : Hans, Hans, Hans we've been over dis a dozen times. I don't have weapons of mass destruction wokay.
Hans Blix : But you must let me inspect your palace.
Kim Jong Il : And if I don't?
Hans Blix : Then the U.N. will get very angry, and we will write you a letter telling you how angry we are.
Vervolgens wordt Hans Blix aan de haaien gevoerd, waarop Kim Jung Il, die de hele film door vloekt als een ketter:
Kim Jong Il : Inspect that you mother fucker! Fuck you Hans Blix, you cock fuck!
Vorige week las ik een artikel in de LA Times dat achteraf beschouwd nagels met koppen sloeg. Het voerde aan dat deze verkiezingsstijd zo scherp en bitter was omdat hij een culturele breuklijn over waarden en normen in de Amerikaanse samenleving blootlegde.
In de jaren 90 was het duidelijk, alles draaide rond de economie. Met het tot slogan verheven inzicht "It's the economy, stupid" katapulteerde strategist James Carville Bill Clinton het Witte Huis in. Bush senior mocht dan al een succesvolle veldtocht in Irak op het conto hebben, een slabakkende economie deed hem de das om. Maar Baby Bush had ook te kampen met een sputterende economie en zijn Irak avontuur is heel wat minder populair en succesvol dan dat van papa: hoe is hij er dan met ogenschijnlijk minder troeven in handen dan papa Bush in geslaagd een herverkiezing uit de brand slepen?
Misschien was de tegenstand gewoon zwakker, (Kerry is geen Clinton) misschien speelde het 9/11 effect in de kaart van baby Bush, of misschien heeft hij zich gewoon beter omringd en heeft hij een slimmere campagne gevoerd (wie ook wat moge zeggen over Karl Rove, the guy is not to be underestimated). Een andere verklaring is dat Carville's mantra aan geldigheid heeft ingeboet, en moet vervangen worden door "It's norms and values, stupid."
Want het is ondertussen duidelijk geworden dat moral values het "sleeper issue" van de verkiezingsstrijd was dat uiteindelijk Bush over de top geholpen heeft.
Meer dan de economie, meer dan de oorlog in Irak, lijken "moral values" voor vele kiezers de litmus test te te zijn op basis waarvan ze hun keuze maken. Bush, die met zijn geloof te koop loopt ("Jesus is my favorite philosopher"), die zich duidelijk uitspreekt tegen het homohuwelijk, tegen abortus en tegen overheidssteun voor stamcelonderzoek, die het boek "genesis" meer lijkt te vertrouwen dan de evolutietheorie, die vindt dat Amerika best zijn eigen gang gaat, die een good v. evil werldbeeld heeft dat zo uit een comic book gepikt lijkt, die er van overtuigd is dat een extreme vorm van laissez faire en individualisme noodzakelijke voorwaarden zijn voor vrijheid en democratie en die
nooit lijkt te twijfelen aan de juistheid van zijn eigen overtuiging raakt blijkbaar een gevoelige snaar bij vele Amerikanen terwijl het bij John Kerry al een hele opgave is erachter te komen wat hij denkt, laat staan waarom hij zo denkt.
Aan de andere kant, de kiezers die zich niet kunnen vinden in dit werldbeeld verachten het met een hartstocht en passie die je niet vindt in een meningsverschil over economisch beleid. Zij kijken op een radicaal andere manier de wereld in, en staan voor de scheiding tussen kerk en staat, burgevrijheden (die door de PATRIOT Act onder druk komen te staan), voor een mulitilaterale politiek, en allerhande andere sociaal progressieve standpunten, en zien in Bush het vleesgeworden kwaad. Ik bespeur dan ook veel frustratie hier (mijn kenissenkring is vooral bevolkt door deze categorie) omdat ze maar niet begrijpen hoe hun -in hun ogen- moreel superieur wereldbeeld het moet afleggen tegen het meat-and-potatoes denken van George Bush. Waar de culturele elite zich bevindt (steden, weskust, noordoostkust, in mindere mate de upper midwest), daar stemt men vooral Kerry, de rest van het land is republikeins. Ik hoor daar links en rechts nogal wat gemopper over, dat de hicks van het platteland, de SUV rijders uit de voorsteden, de Alabama's en Texassen de verlichte geesten dwarsbomen. Misschien een beetje hetzelfde elitaire denken dat bij ons de weg heeft vrij gemaakt voor het Vlaams Blok?
Maar dat zal Bush allemaal worst wezen als hij de komende jaren een paar nieuwe rechters voor het hooggerechtshof mag benoemen. Er zitten momenteel een paar wel zeer krasse knarren tussen de negen justices van the Supreme Court, die het wellicht geen vier jaar meer uithouden. Chief Justice Rehnquist, tachtig en lijdend aan kanker zou wel eens voor de eerst vacature kunnen zorgen. Hoe meer rechters Bush en co kunnen aanstellen, hoe makkelijker het voor hen wordt hun conservatieve agenda er door te drukken. Pro choice organisaties zijn er bijvoorbeeld bezorgd over dat Roe v. Wade, de zaak die het recht op een vroege abortus op privacy gronden garandeerde wel eens zou kunnen teruggeschroefd worden als een pro lifer een pro choicer zou vervangen op de banken van the Supreme Court.
Of de prominente plaats die waarden en normen innemen in deze verkiezingen een eenmalig fenomeen is of een shift vertegenwoordigt naar postmateriële
waarden in het politieke landschap, valt te bezien, maar de democraten zouden er goed aan doen om hun boodschap wat dieper te verankeren in een consistent raamwerk van waarden en normen i.p.v. blinde opppositie tegen George Bush. Golden boy Barack Obama, die gisteren met een overweldigende meerderheid een senaatszetel in de wacht sleepte, en van wie wordt verwacht dat hij de eerst zwarte president kan worden, mag de borst alvast nat maken.
Blijkbaar wordt de soep niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Kerry moet eens goed naar de cijfers gekeken hebben en beseft hebben dat het onmogelijk was om de achterstand in Ohio nog goed te maken. Kerry was blijkbaar erg op zijn hoede niet dezelfde fout te maken die Gore vier jaar geleden maakte: Gore gaf te vroeg op de verkiezingsavond zijn nederlaag toe en toen hij later zijn "concession" weer introk, werd hij meteen in het defensief gedrongen. Bush moet niet aantonen dat hij gewonnen had, maar Gore moest maar eens aantonen dat hij niet verloren had. Volgens vele democraten heeft die tactische blunder van Gore een '"sore loser" gemaakt in de ogen van het publiek, en hem het presidentschap gekost. Niet te verwonderen dus, dat Kerry en Edwards zeker wilden zijn vooraleer de handdoek te gooien, maar Florida 2000 ging over een paar honderd stemmen, Ohio 2004 over 130.000. Ofschoon het weer down to the wire ging is het resultaat voor de democraten eens te meer: close, but no cigar.
It's déja vu all over again, Ohio is the new Florida. NBC heeft al een tijdje terug Ohio aan Bush toegewezen, CBS didn't take the bait, en bleef het een too close to call te noemen. Het verschil is momenteel zo'n 100.000 stemmen, met 95% van de stemmen geteld. Er zijn echter naar schatting zo'n 200.000 "provisional ballots," stemmen waarvan er discussie bestaat over de geldigheid, en die pas zullen geteld worden als hun geldigheid vast staat. In 2000 was er nogal wat te doen om het feit dat er veel mensen om duistere redenen hun stem niet mochten uitbregen. Nu zegt men, OK stem maar, we bekijken later wel of je wel je stem mocht uitbrengen. Maar dat vraagt tijd, die 200.000 ballots kunnen pas over 10 dagen geopend worden. Get ready for another court battle. Toch lijkt het sterk dat die 100.000 stemmen kunnen goedgemaakt worden. Maar naar verluidt is er nog het één en ander misgelopen in Ohio dat wel eens in de rechtszaal zijn beslag zou kunnen krijgen. That's entertainment.
Net terug van een election party, ietwat bedrukt sfeertje, want rooskleurig ziet het er niet uit voor Kerry. Wel lekkere pork chili gegeten. Minnesota lijkt in ieder geval in de "Kerry column" terecht te komen, maar Ohio, ofschoon nog niet officieel toegewezen lijkt Bush te zullen worden. Balen.
Zonnetje is erdoor gekomen, en het heeft er alle schijn van dat de voorspelde recordopkomst er inderdaad zal komen. Deze namiddag Heather van school gehaald en overal zag je Kerry/Edwards signs, op bruggen, honden, auto's en straathoeken was het al Kerry wat de klok sloeg. But then again, we zitten hier midden in de stad, ga je naar de suburbs krijg je wellicht een ander tekeningetje. De eerste exit polls, die niet vragen hoe er werd gestemd maar op basis waarvan er een belsissing werd gemaakt (terrorisme, economie, Irak, waarden en normen...) lijken goed nieuws te zijn voor Bush in Minnesota, kiezers waren vooral bezorgd om national security en waarden en normen, typische Bush thema's, maar veel kan daar nog niet uit afgeleid worden, vooral omdat de meerderheid de oorlog in Irak afkeurt. Tenminste 1 stem heeft Kerry al in Minnesota, Heather is zopas terug van het stemlokaal. Ook net gehoord op het nieuws: getrouwden kiezen vooral voor Bush, singles voor Kerry. A new cultural war is born....
Verkiezingen, verkiezingen! Miezerig weertje vandaag, volgens de "kenners" speelt dat in het voordeel van Bush, want slecht weer betekent normaal gezien een lagere opkomst. Maar op het moment dat ik dit schrijf, 12 uur 's middags, breekt de zon net door. Vanmorgen, toen ik Heather naar school bracht een paar kiekjes proberen te schieten van campagnevoerders met Bush en Kerry borden, maar er waren er niet zoveel. Allicht is iedereen gemobiliseerd om stemmen te ronselen bij de achterban. Bovendien valt het ook niet altijd mee, plaatjes schieten vanuit een
rijdende auto. Op de radio, Minnesota Public Radio, had men het niet eens over de verkiezingen, maar over Governor Schwarzenegger in California, omdat men niet het risico wilde lopen om op de dag van de verkiezingen een kemel te schieten of op een of andere manier kiezers op weg naar de stembus te beinvloeden of te verwarren. We zitten als het ware in het oog van de mediastorm nu, na weken van non stop election coverage, is het eindelijk een paar uur rustig en kan iedereen gaan stemmen, maar eens het stemmen tellen begint zal het hele circus weer op gang komen. Vier jaar terug hebben de nationale media zichzelf serieus in de voet geschoten door te vroeg voorspellingen te maken over de winnaar, vanavond zullen ze waarschijnlijk heel wat voorzichtiger zijn, en het zou me niet verbazen dat er een paar staten als "to close to call" zullen worden bestempeld. De kans dat jullie in Beglie bij het ontbijt nog niet zullen weten wie prseident wordt zit er dus dik in. Vier jaar terug kregen de media ook de kritiek dat ze te vroeg voorspellingen waren beginnen maken over de oostelijke staten (waar de stemlokalen al dicht waren), terwijl velen in de westelijke staten nog niet gestemd hadden. Volgens sommigen zouden Bush stemmers in het Westen, ontmoedigd door de berichten dat Florida voor Gore was, de verkiezing als gelopen beschouwd hebben en zich de moeite niet meer getroost hebben alsnog te gaan stemmen. In het westen zijn de ogen vooral gericht op Colorado en New Mexico, benieuwd of de media zullen wachten tot de stembuussen daar dicht zijn voor ze beginnen met speculeren.... Ich don't think so.
Ik ben vanmorgen eens door de buurt gereden en de "lawn signs" laten er alvast geen twijfel over bestaan. Ik woon in Kerry country. Zoals de meeste binnensteden is Minneapolis overwegend Kerry, het platteland neigt dan weer meer naar Bush (hoewel, in Noord Minnesota in the Iron range mijnregio staan de democraten traditioneel sterk, maar naar het schijnt is dit ook aan het verminderen). De suburbs, die woestijnen van prefabwoningen en winkelketens, zullen allicht de verkiezingen beslissen hier.
Bij mij in de buurt wonen er ook wel een paar Bush supporters, en die hanteren een vaak beproefde Bush tactiek: zijn de omstandigheden tegen je, ga gewoon wat harder roepen, waar Kerry supporters een of twee kleine bordjes in hen tuintjes staan hebben, hebben Bush supporters hun hele tuin vol staan met
borden de grootte van een auto . Maar het bord dat voor mij het best de inzet van deze verkiezingen samnvat is wellicht this one
Morgen verkiezingen. Eindelijk. Minnesota is een swing state, en staat dus eventjes in de schijnwerpers. Goede gelegenheid om mijn stoute reportersschoenen aan te trekken, en een sfeerportret te scheppen van election day. Heather en ik wonen in de Linden Hills buurt van Minneapolis, een democratisch bolwerk van vooral "granola liberals," goed opgeleid, blank, mooie job, pacifistisch, sociaal progressief, mileubewust, rijden rond in een Volvo of Subaru en willen best wat meer belastingen betalen voor betere gezondheidszorg en onderwijs . Een upscale versie van de geitewollensok, zeg maar. Vanavond hadden een paar exemplaren bijeenkomst in de local Dunn Brothers koffieshop, alwaar ondergetekende naarstig aan zijn verhandeling zat te labeuren. Ze waren lid van MoveOn.org, een linkse "grassroots" organizatie die de politiek weer bij de mensen wil bregen en die los staat van de Democratische partij maar wel volop Kerry steunt. Organizaties zoals moveon.org kopen bijvoorbeeld zendtijd op TV om een laag bij de grondse aanval op Bush te lanceren, zonder dat Kerry of de Democraten hun handen hierbij vuil hoeven te maken. Een beetje zoals de enforcers bij de mafia dus. Dit gebeurt trouwens aan beide kanten, de swift boat veterans for truth hebben zo het Vietnam verleden van Kerry op grond van hele leugens en halve waarheden door het slijk gehaald. Dit is volgens mij een van de vele interessante paradoxen van politiek in Amerika; aan de ene kant is het natuurlijk volledig gedomineerd door big money, spinmasters, speechwriters, PR klieren, peilingen, cynische campagneleiders en bij de handse reclamejongens, en aan de andere kant heeft het iets puurs en ontroerend naiefs, en is men zich echt wel bewust van the exercise in democracy die zo'n verkiezing is, en probeert iedereen zijn steentje bij te dragen. Er staan nu bijvoorbeeld op elke drukke straathoek wel een paar grondtroepen met een Bush of Kerry bord te zwaaien naar het aankomend verkeer. Toeteren doe je om je instemming te betonen, je afkeuring laten blijken ligt blijkbaar iets delicater. Gisteren gaf ik het "thumbs down" teken naar zo'n second amendment eikel die met een "sportsmen for bush" bord (sportsmen staat hier synoniem voor bierbuikjes die zoveel mogelijk ongestoord hun gang willen gaan met hun snowmobiles, quads, jeeps in de bossen en het liefst met een bazooka op berejacht willen) stond te zwaaien, en dat vond Heather maar niets. Blijkbaar is dat not done in het complexe politieke discours van amerika.
Afijn, we zien wel wat het wordt morgen. Mijn voorspelling is dat Kerry het haalt, en dat het niet zo close zal zijn als verwacht, but my guess is as good as yours. Wat alvast bemoedigend is, is dat er vele nieuwe kiezers worden verwacht, wat in het voordeel van Kerry zou moeten spelen. Die peilingen waar je zoveel over leest zijn gebaseerd op telefooninterviews met "likely voters." Alleen, enkel vaste telefoontoestellen worden opgebeld, en net zoals in Belgie hebben vele jongeren geen landlijn meer, enkel een GSM en zijn ze dus ondervertegenwoordigd in die peilingen. En laat dat nu ook net de demografische groep zijn die het meest pro-Kerry is. Als de democraten en groepen zoals moveon.org er in slagen om met hun Get Out The Vote campagne vele jongeren en nieuwe kiezers (van wie verwacht wordt dat ze Kerry stemmen) naar de stembus te laten trekken, ziet het er goed uit voor John Kerry en de rest van de wereld. Fingers crossed. Check voor een update morgen, ik probeer wat kiekjes te schieten van the elections in the greatest country in the free world.
Nu moet ik er vandoor, Vic Chesnutt is in town, effe checke.