March 3, 2005

oscar reflecties

De maand eindigde zoals hij begon, met een grootscheeps televisie ritueel. Een paar weken terug keek Amerika tussen de reclamespotjes door naar de Superbowl, afgelopen zondag konden we massaal voor de buis plaats nemen om te zien hoe de stars of Hollywood elkaar en –vooral- zichzelf in de bloemetjes zetten tijdens de Oscar ceremonie. Bij afwezigheid van koningshuis stelt men zich hier tevreden met Hollywood royalty, en geen betere gelegenheid voor de royalty watchers dan de oscars.

Met dat massaal valt het eigenlijk best nog mee. De media reciteert hier maar al te graag naar het feit dat een miljard kijkers de oscaruitreiking volgen op televisie, maar klopt dat eigenlijk wel. Een kritische geest bij de New Yorker dacht even een halve neuslengte verder dan zijn collega's en kwam tot de conclusie dat dat cijfer zwaar overdreven is. Er kijken ongeveer vijftig miljoen Amerikanen, waar zitten die andere 950 miljoen, vroeg hij zich af en kwam tot de conclusie dat die voornamelijk vertoeven in de fantasie van de "mythmakers" van Hollywood. Om aan een miljard kijkers te komen zou de kijkdichtheid overall ter wereld net zoals in de U.S. 15% moeten bedragen. Dat zou betekenen dat er 900.000 vlamingen gekeken hebben. Yeah right.

De Oscars zelf waren gewoontegetrouw slaapverwekkend, alleen Robin Williams bracht er wat schwung in met een grappige introductie voor de beste animation film. Wat jammer dat zo’n grappig man en goed acteur zijn talent vcrgooit aan al die ondingen van films (flubber en Patch adams, I rest my case). Presentator Chris Rock, die normaal gezien als brutaal gebekte stand-up comedian door het leven gaat kwam niet uit de verf. Blijkbaar hield hij zich toch een beetje in, enfant terrible zijn op de Oscars mag wel, maar je gaat best niet te ver, vraag dat maar aan Michael Moore. En Chris Rock die zich inhoudt en er niet op los mag vloeken is toch een beetje als een leeuw zonder klauwen.

Mijn voorspellingen kwamen allemaal uit, alleen had ik gedacht dat Scorcese de Oscar voor beste regiseur zou binnenslepen. Nu ja, dat hij geen beeldje kreeg voor Goodfellas en Casino geeft aan dat hij allicht niet in de bovenste de schuif ligt bj de leden van de academy.

Maandagavond laat, ik had net een deadline gehaald, ben ik dan naar bioscoop gereden om Million Dollar Baby te gaan bekijken. Bij het buitenkomem stond wat mij betreft vooral vast dat Hilary Swank haar oscar niet gestolen heeft. Wat een actrice. Wat de rest betreft ben ik het helemaal eens met de recensent van De Standaard als hij schrijft:

"Million Dollar Baby is een sfeervol en sterk geacteerd drama, maar het verhaal is een samenraapsel van clichés en het morele debat waartoe het leidt, mist subtiliteit. De film is bovendien stilistisch sober, op het banale af."

Warning: spoilers ahead, als je de film nog wil gaan zien, lees je misschien beter niet verder.

De eerste helft van de film zit je naar de beste boksfilm sinds Raging Bull te kijken, daarna neemt het verhaal een bocht van 180 graden: de bokster raakt vanaf de nek verlamd tijdens een kamp met –hoe kan het anders- een vileine Duitse die na de bel nog een klap uitdeelt. Dan verwacht je van een Hollywood prent dat je getuige zal zijn van de weg terug en hoe onze heldin een nieuwe strijd aangaat (“She used to fight for glory in front of thousands, now she faces the toughest opponent of them all….herself!”), maar dat gebeurt gelukkig niet, integendeel. De heldin wil zo niet verder leven en verzoekt haar coach om haar leven te beëindigen. Zo ondergaat de film een metamorfose van feel-good boxing flick tot geengageerde prent over euthenasie. Een moedige beslissing om de film die richting uit te duwen, daar niet van, maar Eastwood probeert de zware thema’s met een iets te bot mes aan te snijden. Iets wat hij wat mij betreft ook al deed –in nog grotere mate- in Mystic River, waar de grote namen elkaar in overacting overtroffen. Het meer ingetogen acteerwerk van Hilary Swank, Morgan Freeman en ook wel van Clint zelf zorgden ervoor dat Million Dollar Baby toch nog mooi in de bocht blijft, maar nu ook weer niet aan de ribben blijft kleven, en uiteindelijk toch diepgang mist.

De film had beter zijn originele koers aangehouden, sterk geacteerd, goed verhaal, en met vakmanschap gemaakt had het een film van het kaliber Shawshank Redemption kunnen worden, het soort van films waarin Hollywood op zijn best is. In plaats daarvan probeert het ons met gewichtige thema's KO te slaan, maar daarvoor zijn de slagen net iets te voorspelbaar. Een overwinning op punten. (OK, flauwe boksmetafoor, maar ik kon het niet laten)



Posted by vana0047 at 12:47 AM

March 1, 2005

Small world

Eens te meer is het bewezen, het is een kleine wereld. Een week of twee geleden ben ik gaan eten met Vera Kennedy, een Vlaamse die momenteel in Colorado woont en voor haar werk een paar dagen in Minneapolis was. We kenden elkaar eigenlijk enkel via een email list voor vlamingen in het buitenland, maar het is altijd leuk eens een babbelke in de moedertaal te slaan natuurlijk, en ze leek me wel interssant gezelschap, wat ook het geval was. Toen ik vroeg waar ze vandaan kwam in Vlaanderen antwoorde ze: Sleidinge, het gehucht in Oost-Vlaanderen waar ook mijn de facto schoonzus, Sofia, vandaan komt (of ik moet me hier sterk vergissen), en waar naar verluidt alles een beetje met de Oostvlaamse slag wordt gedaan.

Zou het dan toch waar zijn dat we de hele bevolking van de aarde maar gescheiden is door maximim six degrees of separation? Mij lijkt dat een beetje sterk, ik zie niet in hoe je in minder dan zes stappen van pakweg Marleentje van frituur Marleentje in Oostrozebeke tot een nomaad in mongolie geraakt, but stranger things have happened. Weer iets om over na te denken in de douche.

Posted by vana0047 at 1:38 PM

February 28, 2005

koude oorlog retoriek

Als al het verhandelingswerk me eventjes de strot komt uit te hangen ga ik als ontwijkingstactiek wel eens aan een paar side-projects werken. Dit is een beetje mijn zwak punt, ik raak nogal snel uitgekeken op een onderwerp, en inacademia moet je je vooral pittbulgewijs vast kunnen bijten in je topic en niet meer loslaten. Een van mijn backburner projects is een analyse van media coverage in de New York tabloids en mainstream press van de Kefauver hearings en het conclaaf van Apalachin , twee gebeurtenissen uit de jaren vijftig die de mafia op het voorplan brachten in de Verenigde Staten en de aanzet gegeven hebben tot de mythevorming rondom de mafia. Ik heb dus nogal wat microfilm afgeprint van krantenartikels uit de jaren vijftig en het gros van de tijd zit ik te verdromen met het lezen van krantekoppen uit de tijd van toen, op het hoogtepunt van de koude oorlog. Een artikel had het over de hond Laika , de eerste aardbewoner ooit in de ruimte. De Russen hadden het beest in 1957 in een raket de ruimte ingeschoten en zo een belangrijke stap gezet richting bemande ruimtevlucht, maar zo had een reporter van The New York Post het niet begrepen: "Laika suffocated, as Reds intended." luidde de kop boven zijn artikel. Ach die goede ouwe koude oorlog.

Posted by vana0047 at 11:08 AM

February 25, 2005

Veliezer van de week: De Standaard

Ik zat net wat te surfen op de standaard site en kwam dit stukje tegen in de rubriek "verliezer van de week."

VERLIEZER. Antwerpen

Het is een ijzeren wet van de journalistiek dat de juistheid van de informatie afneemt met de afstand. Over een ver land schrijft men kennelijk losser uit de pols dan over het eigen binnenland. Deze week besteedde het gezaghebbende Amerikaanse tijdschrift Time uitvoerig aandacht aan Antwerpen.
De 'stad aan de stroom' werd gepresenteerd aan de hand van een grote foto waarin een gesluierde vrouw centraal staat. Daaronder kreeg Filip Dewinter van het Vlaams Belang alle ruimte om te verklaren dat de Antwerpse immigranten niet geïntegreerd zijn. ,,Zij hokken samen in getto's rond de geur van hun eigen eten en hun eigen manier van leven'', zei Dewinter.
Ook Ahmed Azzuz, de rechterhand van Abou Jahjah bij de Arabisch Europese Liga (AEL), kwam aan het woord. Hij mocht vertellen dat Dewinter na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 waarschijnlijk de nieuwe burgervader van de stad wordt. Maar zijn rijk zou niet lang duren, want in 2012 mag Antwerpen volgens Azzuz een burgemeester van de moslimpartij verwachten.
Het was niet de enige keer dat 't Stad deze week op een onprettige manier in het nieuws kwam. De cultuurpaus Gerard Mortier liet in de Vlaamse media horen dat hij Antwerpen toch maar ,,een extremistische stad'' vond en hij stelde pertinente vragen over de gevolgen van de opkomst van extreem-rechts voor de cultuurwereld.
Maar de weerklank van wat Time schrijft, is natuurlijk een heel stuk groter. Fouten in dat blad worden in de hele wereld gelezen.
(jvh)

Ik ga me allicht op glad politiek ijs begeven, maar ikheb dit stukje een paar keer herlezen en ik blijf me afvragen waar de "fouten" van Time dan wel precies uit bestaan. Het feit dat er foto van een gesluierde vrouw wordt gepubliceerd? Of het feit dat -stel je voor- Dewinter "alle ruimte" kreeg om verklaringen af te leggen over de integratie? Een politicus die met zijn partij 30% van de stemmen binnenrijft die in de media "ruimte wordt" gegeven om zijn standpunten uiteen te zetten. Ongehoord. Of het feit dat Ahmed Azzuz van de AEL de gelegenheid wordt gegeven om te verklaren dat er in 2012 een moslimburgemeester Antwerpen zal besturen?

Over welke fouten heeft hij het? Dat wat die twee racistische paljassen uitkramen niet al te verstandig is, tsja, dat vind ik ook wel, maar ik kan best wel aannemen dat ze dat gezegd hebben en dat het een goede weergave is van hun gedachtengoed. Dus daar kan de fout al niet in schuilen. Misschien is Standaard man een Sinjoor en vindt hij het niet prettig dat zijn stad zo in een negatief licht komt te staan, en Antwerpen heeft het al zo hard te verduren gehad met die werken rond de ring. Dus waarom kon die yank geen artikel pennen over de diamanthandel of de haven, of politici aan het woord laten die wel in integratie geloven, en een foto van een knuffelmigrant het artikel laten begeleiden? Tja, als je het als ernstig buitnlands journalist over Antwerpen wil hebben, vooral dan tegen de achtergrond van het hoofdsluierdebat in Frankrijk en wat er onlangs in Nederland gebeurd is (wat best wel gevolg wordt hier), kan je het moeilijk enkel over Dries van Noten en de Flandria boten hebben. Het is natuurlijk leuker om te lezen dat Venus Williams tijdens de Diamond Games zegt dat Antwerpen haar favoriete mode stad is, maar van een Time journalist vind ik het helemaal niet zo vreemd dat hij geen PR stukje wil schrijven maar eventjes het deksel van de beerput licht. Dat hij daarvoor niet naar Patrick Jansens stapt maar de twee extreme stemmen aan het woord laat die de stad zo verdelen, dat is ergens ook maar normaal. "Conflict" is nu eenmaal a crucial news value, en lijkt me overigens ook niet zo erg uit de lucht gegrepen in dit geval, maar ik kan me vergissen. Als Dewinter en de Abu-jaja epigoon dan dingen uitkramen die "fout" zijn, en ons imago een knauw geven, so be it, maar laten we dan vooral niet op de boodschapper schieten. Ze vertegenwoordigen allebei meer dan een marginale fractie in Antwerpen. Dewinter en Azzuz geven hun politieke opinie geven, die je kan verwerpen of niet, maar die zijn natuurlijk enkel maar "fout" in een normatieve context, niet in een feitelijke, because there is no such thing as a false opinion. Het feit dat Dewinter zegt dat alle immigranten slecht geintegreerd zijn is zijn opinie, nergens heeft de journalist aan dat dat ook het geval is, al heeft zijn artikel wel aan dat er inderdaad sterke spanningen bestaan.

Misschien ligt de verontwaardiging van de standaard journalist over het Time artikel vooral in het feit dat de Time reporter het heeft aangedurfd zijn lezerspubliek niet als intellectuele dwergen te beschouwen, en het niet nodig heeft geacht om zijn lezers en passant duidelijk te maken hoe slecht het Vlaams Belang en de AEL wel niet zijn. Van dat finger wagging journalism houdt men hier niet zo. Laat de mensen zelf maar hun besluiten trekken, redeneert men hier. Volgens mijn bescheiden mening een les die de media bij ons ook maar eens zouden moeten durven trekken.

Anyhow, lees het artikel anders zelf eens en vind de fouten. Het is geen revolutionaire journalistiek, maar ik vind het toch al bij wel degelijk, neutraal en informatief.

Posted by vana0047 at 10:08 PM

November 30, 2004

Een brug te ver

Mannen, we zijn langzaam de strijd om het kleinste kamertje aan het verliezen.

Ik herinner me hoe ik als kind in het toilet bij een speelkameraadje (Stijn Vanmaele denk ik) thuis een bordje zag met de tekst "Mannen hou de bril omhoog, want de vrouwen zitten ook graag droog." Een redelijk verzoek, dat werd me thuis ook ingeprent. Met de bril naar beneden wordt het mikken immers iets moeilijker, ongelukjes waarschijnlijker en hun gevolgen onaangenamer. Niet alleen voor vrouwen, mannen zitten ook graag droog.

WC bril omhoog bij het plassen is een norm die ondertussen goed ingeburgerd is, maar moet in een niet zo ver verleden verre van universeel geweest zijn, waarom hingen er anders bordjes in toiletten die mannen aanmaanden dit te doen? Iedereen een droge poep en dus tevreden? Kunnen we eindelijk voldaan achterover leunen, genieten van de vooruitgang die we geboekt hebben en idereen voortaan zijn ding laten doen? Yeah right.

De bril moet niet alleen omhoog, hij moet nadien ook weer omlaag. Ik weet niet of dat typisch Amerikaans is of iets van de laatste jaren, maar het brildebat concentreert zich nu volledig op het terug naar beneden doen van de WC bril. Opstaande WC brils wordt gelinkt aan scheidingen en columnistes breken zich het hoofd over de vraag hoe die venten toch het gewenste toiletgedrag kan worden bijgebracht. Er worden zelfs
hele studies aan het onderwerp gewijd. En waarom al dat gekibbel en gebekvecht? "Sitting down in the middle of the night on a sticky, narrow toilet bowl rim is an experience no one should have to endure." Cry me a river! hmmm, als ik een grote boodschap moet doen, en de bril staat omhoog, dan doe ik hem gewoon omlaag. Heus niet zo moeilijk. Het is me in mijn leven denk ik minder dan 10 keer overkomen dat ik op de rand kwam te zitten. Leuk is anders, maar verre van een traumatiserende ervaring "that no one should have to endure." Het is een beetje zoals een traptrede missen: Je schrikt even, voelt je lichtelijk belachelijk, but that's it. Moest het echt zo'n traumatiserende ervaring zijn voor mij, als het blijkbaar is voor sommige vrouwen, dan zou het me waarschijnlijk nog minder overkomen. Een opstaande WC bril is heus niet zo moeilijk te detecteren, een WC bril naar beneden klappen is een relatief eenvoudige handeling, zelfs voor een vrouw. Maar goed, om de lieve vrede te bewaren toch maar toegeven zal uiteindelijk wel gemakkelijker zijn. You have to pick your battles, I guess.

Maar je geeft een vinger en voor je het weet vraag je je af waar je arm toch gebleven is. Aan de einder neigt reeds een volgend strijdpunt ter kimme. Straks wordt verwacht dat we bij het plassen gaan zitten. In Duitse supermarkten worden tegenwoordig gadgets verkocht die mannen aanmanen om te gaan zitten bij het plassen, en ze gaan als zoete broodjes over de toonbak (1.8 miljoen). Het begint als een kwinkslag, maar geloof mij, achter de schermen worden de degens reeds gescherpt en staat de vijfde brigade van de mannenhaatsters reeds klaar voor een frontale aanval op ons godgiven right to pee standing up. Stop de waanzin.

Posted by vana0047 at 3:52 PM