baslog

another heart breaking loss

Met mijn soccer team, de Swamp Dragons, gaat het ondertussen van kwaad naar erger, vierde nederlaag op rij. Vijf minuten voor het einde nog 3-2 voor, na negentig minuten 4-3 verloren. vooraan dribbeltalent zat, maar de verdediging is lek als een zeef. voor een sympathieke waterdrager als ondergetekende blijft het ijverige geploeter op het middenveld zonder resultaat.

good times, for a change

Woensdag met Petter en Pascal nog eens naar de Hexagon afgezakt, waar DJ Jake Rudh iedere woensdag plaatjes draait, voornamelijk Britpop en independent stuff. Hij is een ex lief van een vriendin van Heather en zowat de Clement Peerens van de plaatselijke music scene. Een beetje een gladde rakker, altijd handjes schudden, praatje maken, en weer verder, maar ik mag hem wel, en zijn liefde voor muziek valt niet te betwisten. Vorig jaar was ik een trouw bezoeker van zijn transmission avonden. Maar sinds hij uitgeweken is naar de Hexagon, een beetje verder weg (vroeger draaide hij in een café downtown) en nu Heather terug is uit Belgie etc etc heb ik nog maar weinig transmission avonden bijgewoond, Maar vorige woensdag was er een Morrissey verjaardag party, een geschikte gelegenheid om de draad weer op te nemen. Het was het gebruikelijke recept van bij zo’n gelegenheden, een paar Morrissey epigonen die met hun gat stonden te draaien op de tonen van Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, maar het was best gezellig. Er was zelfs een exemplaar dat een email lijst liet doorgaan aangaande een Smiths cover band die hij rond zijn persoontje wilde optrekken. Hij oefende alvast wat door zich Morrissey gewijs druk gesticulerend over de dansvloer te rollen. Tikkie bizar.

Jake heeft ook altijd wat promo materiaal ter beschikking dat hij iedere week verloot, en ik weet niet waarom, maar ik win bijna altijd. Geluk, of toch niet, want soms durft Jake de loting wel wat “leiden.” Dan roept hij je naam af terwijl hij eigenlijk iemand anders uit de hoed getoverd heeft. Maar hij laat het je altijd wel weten, dan toont hij het kaartje waarop iemand anders naam staat, en zegt hij met een knipoog “that’s you isn’t it?” Woensdag had ik weer prijs. Aanvankelijk had ik nochtans met pech af te rekenen, hij draaide een nummer en wie het eerst de titel ervan kon geven won een CD. Het nummer was “always the sun” van the stranglers, wat ik wist (waarom weet ik niet, want ik ken die groep niet echt, maar ik denk dat een van mijn broers destijds weg was van dat nummer en ik heb dat om een of andere reden onthouden. Stijn: was dat geen nummer waar je tijdens de examens naar luisterde?), maar ik was jammer genoeg net aan de bar aan de andere kant van het café een rondje aan het bestellen, dus dat schip zeilde aan mijn neus voorbij.

Maar bij de eerste lottrekking had ik prijs, een DVD van Morrisseys verjaardagsconcert in Manchester van vorig jaar: who put the Who put the M in Manchester. Toen Jake mijn naam afriep (ik had echt gewonnen dit keer) voegde hij er aan toe: “there could not be a more deserving winner, this guy is the biggest Morrisey fan ever.” Gezien het feit dat vijf minuten voordien een Morrissey fan nog molenwiekend en met getormenteerde uitdrukking over de dansvloer aan het kruipen was, ben ik niet zeker of dit wel een compliment was, maar soit. De DVD is fantastisch,
by the way, maar daar heb ik het later nog wel eens over.

kiekjes

Hoe ik aan dat mooie kleurtje op mijn bovenarmen ben gekomen? De schuldige is de lazy river , waar ik de eerste dag wat te lang in rondgedobberd heb.

Hier nog een kiekje van ons kamerzicht en eentje van geposeerde vakantievreugde in een Cubaans restaurant, (na enig zoekwerk gevonden) waar je na afloop van de maaltijd je naam om de muren mag schrijven. Heather was daar ooit al eens met haar ex-lief geweest, die zijn naam staat daar ook nog ergens op de muur gekrabbeld. Gelukkig neem ik altijd een potje tipp-ex mee op vakantie.

billenkoek

Deze avond speelden we met de Swamp Dragons zonder een paar basisspelers tegen de koploper, en dat hebben we geweten, 8-1 (of daaromtrent) op de broek. Dat is van bij de preminiemen geleden! Soms is er geen bal aan voetbal.

Ik kreeg ook net een email van Roxy, Jack heeft haar als dank voor haar gidsdiensten een exemplaar van zijn boek over America's Most Wanted opgestuurd, gehandtekend! Verrassend attent. Mocht hij niet zo'n varken zijn zou hij heus de kwaadste niet zijn.

my girlfriend went to target and all she got me was this lousy pair of pyama pants

Avondje om te vergeten

Gisterenvoormiddag heb ik een meeting gehad met mijn assistenten waarin we het hadden over de papers die ze vorige week met wel erg losse pols verbeterd hadden, en het verliep wonderwel. Er werd niet met vingers gewezen of met excuses gehoocheld, ik denk dat ze wel wisten dat ze het iets te licht opgenomen hadden en er van uit gingen dat ik het wel zou laten glijden. Allicht ben ik iets te gemakkelijk geweest, maar dat heeft wel als voordeel dat als je dan eens de puntjes op de i zet er wel geluisterd wordt (of gedaan alsof). Ik zal er in ieder geval niet om rouwen als deze cursus er op zit, want er komt veel meer bij kijken dan ik had gedacht.

Anyhow, na al dat gestress keek ik er naar uit om gisterenavond in mijn ukkie een concertje te gaan pikken. Een van de bands die ik in de vorige maanden "ontdekt" heb, Dogs die in hot cars, speelde in The Fine Line. Dogs Die in Hot Cars is een schotse band die een beetje in de Franz Ferdinand stroming past, beetje vrolijk geschift, pretentieloos, catchy tunes, soms lichtjes absurd (You gotta love songtitles as "I've got mandarins in my cheeks") . In vergelijking met Franz F. klinken ze nog iets meer als the Talking Heads met ska invloeden en iets minder post punk. Ik keek er echt naar uit.

Als ik met vrienden naar een concert ga moet er altijd een heel ritueel gevolgd worden. Waar gaan we voor pre-concert drinks, wanneer zakken we af naar
de venue (liliputters willen altijd zo vroeg mogelijk afzakken omdat ze een goed plaatsje willen, ik met mijn 1.88m heb nooit problemen om het podium te zien en drink liever nog een extra brewski) , waar gaan we voor post-concert drinks, wie komt, wie niet, en meestal zit je dan opgescheept met vrienden van vrienden waar je nogmaals je leven aan mag gaan vertellen ("Where you from? What do you study? What will you do after you graduate?"). Please somebody shoot me. Ik weet niet of het de leeftijd is, maar opgedrongen sociale contacten
beginnen meer en meer een nachtmerrie te worden, en vooral gisteren had ik er geen zin in. Ik had al naar the Fine Line gebeld, wist wanneer dat Dogs Die in Hot Cars (10 uur) zouden optreden, zodat ik geen twee uur te vroeg zou opdagen. Om 9.30 vertrekken, tegen middernacht thuis, misschien iets later als ik op de weg terug bij Green Mill zou stoppen voor een late night appetizer (Barbecue Chicken Pitta voor 2.50$). A perfect plan.

Then, disaster struck. Ik check mijn email, en zie een email van mijn Noorse vriend P.: "Shins tonight." The Shins speelden gisterenavond in First Avenue, en hij had een ticket voor mij gekocht. P. heeft de irritante gewoonte om tickets voor mij te kopen voor bepaalde shows zonder te vragen of ik die wel wil. Misschien had hij me ooit wel gezegd dat hij een ticket voor mij had gekocht, en allicht had ik wel gezegd dat dat ok was, maar ik herinner me het in ieder geval niet, (maar soms bevind ik me in benevelde toestand in zijn gezelschap, hij is immers Noors, en bij Noren kan de hersenkwab verantwoordelijk voor spraakvermogen alleen middels alcohol geactiveerd worden), maar hij had er me in ieder geval niet aan herinnerd de vorige dagen. Ik las de email, en mijn ergste vermoedens werden bevestigd, blijkbaaar was dit een group event, want de email was verzonden naar een man of tien, er werd een plaats afgesproken voor pre concert drinks, het hele ramp scenario. Tickets waren 18$ dus ik kon het niet maken om te zeggen dat ik het niet wilde, of dat hij het maar moest zien kwijt te raken, I was fucked.

Nu vind ik The Shins best wel een ok groep, Chutes Too Narrow is een fijne schijf en voor de Garden State Soundtrack (Independent movie die alleen in het eerste half uur cliches ontwijkt) hebben ze twee pareltjes van songs afgleverd, maar ik vond 18$ (12$ voor Dogs Die in Hot Cars) een beetje veel, en zag het niet zitten om in een volgepakt First Avenue (concert was uitverkocht) mijn maandagavond door te brengen. En al bij al vind ik hun sound na een tijdje wat voorspelbaar, en wilde ik liever een up and coming band aan het werk zien, zonder ondergevig te zijn aan de praktische en sociale beslommeringen dat een concert in groepsverband bijwonen met zich meebrengt. En ok, ik geef toe, niets menselijks is mij vreemd, ik hoopte er ook wel op misschien een ontdekking te doen om kennerskrediet op te bouwen. Als Dogs Die in Hot Cars volgend jaar doorbreekt in de indie scene en voor 20$ dollar in First Avenue speelt en al de sycofanten massaal daarheen trekken wil ik kunnen zeggen "been there, done that. Ik zag ze vorig jaar al aan het werk toen jullie net zoals de rest van de trendvolgers naar dat slappe Shins concert gingen, maar ga vooral, het loont de moeite, ik ga ondertussen
wel naar dat optreden van die Ijslandse band met Moldavische zangeres die volgend jaar beslist doorbreekt."

Maar ik had geen keuze. Ik heb nog wel geprobeerd mijn ticket aan de deur te verkopen, maar er was veel meer aanbod dan vraag, dus dat was al ook geen succes. De hele avond was een tegenvaller. Voor aanvang en groupe (waarin zich een paar hoogst irritante persoonlijkheden bevonden) pre concert drinks genuttigd in Pizza Luce, daarna op aandringen van de lilliputters veel te vroeg naar First Avenue afgezakt, daar nog meer dan een uur staan draaien, en uiteindelijk een zeer slap concert gezien. Ze speelden veel nieuwe songs die allemaal hetzelfde klonken. Great stuff....FOR ME TO POOP ON! De avond kreeg nog een spetteren d einde toen een meisje naast mij aan het powerkotsen sloeg. Na vier uur als amusement vermomde verveling, was de martelgang over. Onderweg naar huis nog gestopt bij de Green Mill. The BBQ pitta was koud. These are the things that kill me.

Beetje stil

Het is een beetje stil op de baslog, de schare fans treurt, maar hoeft niet te wanhopen, the basmeister will be back. Deze week was het een beetje druk.
Heathers vader heeft een week time share op overschot, die wij mogen opbruiken. Aanvankelijk zou ik naar Belgie komen als getuige voor het huwelijk van vriend Steven maar die heeft watervrees gekregen en het blijde verbond een paar weken uitgesteld, op een tijdstip waarop het voor mij omwille van visum besognes moeilijk is om naar het oude continent af te zakken. But every cloud has a silver lining, en in plaats van Steven en Isabel helpen in de echt te verbinden ga ik nu een weekje richting zon. We moesten beslissen of we dan wel naar Mexico of de Dominicaanse Republiek zouden trekken. Zware beslissingen die veel Internetresearch vergden. Uiteindelijk werd het Mexico, volgens Heather's vader is de D.R. te dicht bij de vierde wereld, dus gaan we de massatoerist gaan uitgangen in Mexico. Na tien jaar obligate cultureel verantwoorde citytrips voel ik mij geeneens schuldig.

Deze week ging er ook het een en ander mis in de cursus die ik doceer. Mijn teaching assistants beginnen er op fenomenale wijze met hun pet naar te gooien. De laatste set papers die ze verbeterden trok op de ballen, een troep apen had wellicht even goed te gaan. Wellicht ben ik iets te losjes geweest en nemen ze mij en de cursus niet al te ernstig meer. Nooit gedacht dat managen en delegeren zo moeilijk is. Ik heb zoiets van, ik verwacht niet veel van jullie, als jullie eens een dagje overslaan is dat geen probleem maar ik verwacht gewoon dat je het verbeteren serieus neemt, maar zo werkt dat dus niet. De vinger en de arm, weet je wel. Eerder dit semester had ik ook al een assistent met een alcoholprobleem die voor de nodige kopbrekens gezorgd heeft, maar die is uiteindelijk wandelen gestuurd, hoewel hij volgens mij wel gewoon doorbetaald wordt. Hij daagde bijna nooit op, en als hij opdaagde zag hij er niet uit, opgeblazen rode kop, verward voorkomen, he was rubbish.

Toen ik dat melde aan de powers that be werd hij op de vingers getikt, maar toen het maar bleef duren en hij met allemaal zeer doorzichtige smoesjes op de proppen kwam, werd dat eigenlijk redelijk goed aanvaard, en uiteindelijk
werd hij op medische gronden uit zijn functie gezet, maar behoudt hij wel zijn loon voor dit semester. Voor de school is het sop de kolen niet waard om daar een hele procedure voor op te starten, dus laten ze het maar blauw blauw, en huren gewoon een vervanger voor de rest van het semester.

Moraal van het verhaal. Loop een beetje buiten de lijnen en je krijgt een tik op de vingers, maar om vervolgens de volgende straf op te lopen, een schop onder de kont bijvoorbeeld, moet je het wel erg bont gaan maken, en vaak kom je er nog mee weg ook.

Het indoor soccer valt dit seizoen niet zo mee. Mijn team zit vol met balkunstenaars uit Zuiderse landen, die wel bangelijk goed, maar ook nogal
zelfzuchtig zijn. Bovendien spelen we op maandagavond om 11 uur, da's geen doen. Ik sla het voetbal dan ook vaker en vaker over en in plaats daarvan speel ik samen met enkele collega grad students Broomball. Broombal speel je met vijf tegen vijf op een halve ijsrink. Het is min of meer hetzelfde als hockey alleen draag je gewone schoenen (hoewel er wel aangepast shoeisel bestaat dat je meer grip geeft), en wordt er met een leren balletje in plaats van een puk gespeeld, dat middels een soort van borstel stok in het vijandige doel dient gemept. Het is best wel fun, hoewel je wel stevige uitschuivers kan maken, maar als je over mijn natuurlijke gratie beschikt vormt dat natuurlijk minder een probleem. We doen het best wel goed, vooral omdat we twee hockey spelers in de ploeg hebben (ik ben om een of andere reden in doel terechtgekomen). Een van hen is mijn assistent, een best wel geschikte kerel, die altijd wel in de mood is voor de apres-broomball. Een paar weken terug zat ik met hem en Heather in Stub and Herbs wat na te genieten van een afgelaste wedstrijd, toen een oude vriendin uit zijn kindertijd die hij eerder tegen het lijf had gelopen ons gezelschap vervoegde. Ze werkte voor een krant in Duluth, hier zo'n twee uur vandaan, en was voor een paar dagen in Minneapolis om een high school hockey toernooi te verslaan. Het was een beetje een type Bridget Jones, maar dan in een cynische versie. Toen Heather en ik kort voor sluitingstijd vertrokken hing er blijkbaar electriciteit in de lucht tussen de twee. Normaal gezien kan je dan niet meer dan speculeren over wat volgde, maar Bridget had me eerder verteld dat ze ook een blog heeft, dus toen ik de dag erna een kijkje ging nemen was ik perfect op de hoogte wat er zich die avond tussen die twee niet heeft afgespeeld. Zo leer je al eens iets bij over je assistent.

Te stil

Ik begin de laatste dagen weer meer naar mijn oude koffieshop te trekken, iets stedelijker, iets kleurrijker. Ik hou van de buurt waar we wonen, maar soms is het een beetje stil, voldoet niet aan mijn Ernie-criterium.

Als kind was ik weg van de Ernie en Bert slaapkamer segmentjes in Sesamstraat. Wellicht omdat dat nauw bij mijn werkelijkheid aansloot, ik deelde immers net als Ernie ook de kamer met een licht-uit-kop-toe-en-slapen fascist zoals Bert. (Maar mijn favoriet blijft toch die waar Bert vol verbijstering naar het radio Duivenieuws luistert waarin wordt meegedeeld dat er vandaag op het marktplein een duif werd gesignaleerd die drie maal "roekoe" zei. "ooh, drie maal roekoe...")

Anyhow, in een van die episodes wil Ernie weten hoe laat het is. Bert, vizzen-kust-min-kloten die hij is, wil natuurlijk het uur niet meedelen aan Ernie die daarop met een listig plannetje op de proppen komt: hij opent het raam en begint luidop te zingen ("O sole mio" denk ik), tot groot ongenoegen van Bert uiteraard. In de omringende flatgebouwen gaan prompt een paar vensters open en worden Ernie allerlei verwensingen naar het hoofd geslingerd. "Sufferd, moet je nu wel nog zingen, het is al middernacht." Waarop Ernie tevreden het raam dichtschuift; "Het is middernacht, Bert." Ik vond dat fantastisch. Als ik door mijn slaapkamervenster had gezongen had ik hoogstens een paar koeien gewekt. Sindsdien is het altijd mijn droom geweest om in een buurt te wonen waar als ik het uur wil weten ik gewoon mijn kop door het venster hoef te steken en O sole mio beginnen zingen. Of minstens waar mensen elkaar door het venster verwensingen kunnen toeroepen.

Vorig jaar woonde ik een beetje in zo'n buurt. In het flatgebouw recht tegenover dat van mij hield een koppeltje op een nacht een nogal luidruchtige stoeipartij, vooral de dame liet luidop blijken dat ze het wel fijn vond. Plots ging een raam onder mij open en schreeuwde iemand: "Stop moaning you fucking bitch." Ik lag in bed, vuisten gebald. Eindelijk woonde ik in een Bert en Ernie buurt.

Toch niet zo ajetoo, buur.

Dat reservewiel dat ik vorige donderdag zo vakkundig geinstalleerd had is rijp voor de schroothoop. blijkbaar had ik de bouten er omgekeerd opgedraaid. In de bandencentrale keken ze wel even op. Ik denk dat ik tussen het gelach door de woorden: "idiot," "backwards" en "screws" uit de garage hoorde komen voor iemand me met een lachtraantje nog aan het ooglid bengelend met (een poging tot) uitgesreken gezicht kwam zeggen dat ik beter op zoek ga naar een nieuw reservewiel. Ik weer de schlemiel.

easy money

Vandaag mijn gemakklijkste 75$ dollar ooit verdiend. Via mijn buurvrouw was ik in contact gekomen met een bedrijf dat taalles paketten samenstelt, en ze hadden voor hun Franse les nog iemand nodig uit België die Frans spreekt. Ik had hen nog uitgelegd dat ik eigenlijk Nederlands spreek en dat Frans eigenlijk mijn derde taal is en dat mijn uitspraak helemaal niet lijkt op die van een Franstalige Belg, maar dat gaf allemaal niet. “You are Belgian and you speak French? That’s close enough to me.” Even 5 zinnetjes ingesproken, en dat was dat.

in the playlist

Fiery Furnaces : Inspector Blanchflower
Postal service : Sleeping in
Iron & Wine : Such great hights
TV on the Radio : Staring at the Sun
Pixies : U-mass
Smiths : Paint a vulgar picture
Elbow : Any day now
Zero 7 : polaris
Doe Maar : OK
Chords : Sh-boom
Augie March : This train will take no passengers

over the hump dinner

Gisteren met Heather een over-de-hump dineetje gehad, ter ere van het feit dat de werkweek (welk werk?) er al voor meer dan de helft opzit. Ik had in eenartikel voor "cheapskates" gelezen dat er niet zo ver van ons huis een pastarestaurantje is waar ze je na acht uur voor 20$ twee slaatjes, twee pasta gerechten en een karaf wijn voor de neus zetten. Amerikanen, of toch Minnesotans, hebben de gewoonte om zeer vroeg het avondmaal te nuttigen, om 5 of 6 uur gaan de meesten hier al aan tafel, vandaar allicht dat restaurants specials aanbieden na 8 uur. Wijle dus daarheen natuurlijk. Onderweg nog wel even materiaalpech gehad, lekke band, maar daar draai ik natuurlijk mijn hand niet voor om, krikie uithalen, wieltje af, wieltje erop, schroefies vastdraaien, ajetoo, zo voor elkaar buurman.

Het restaurant was echt "a gem," een leuke buurtsfeer, maar vooral heerlijke pasta. Toen ik destijds in Firenze studeerde had je overal in de stad, vooral als je een beetje wegging van het toeristitsche centrum, van die kleine trattoria's die vaak enkel maar voor lunch open waren en waar er iedere middag een drietal pastagerechten op het menu stonden. Je bestelde aan de toonbank en als je geluk had vond je een plaatsje aan een tafeltje, anders at je maar rechtstaand naast een zakenman, arbeider of student. Broders had wel niet de functionele chaos van die etablisementen, maar na één hap van mijn pasta ragu moest ik meteen terug aan Firenze denken. Zelfgemaakte al-dente pasta, met een simpele saus that hits the spot. Als ik zelf paste maak dan smaak je nu eens look, dan tomaat, of hee, daar is een stujke ui, maar het de ingredienten vloeien nooit echt samen tot een symbiotisch smaakfestijn.

Een adresje om te onthouden. Op de terugweg nog van een afzakkertje gonoten in The Bryant Lake Bowl, waar ze een hele selectie Belgische bieren schenken, vaak tegen nogal stgevige prijzen echter. Zes dollar voor een kwak leek me al bij al nog redelijk voor a taste of home.

Valentijn

Maandag is het Valentijn. Het eerste waar ik aan denk bij Valentijn is de voornaam van een Limburgse leraar frans die me destijds menig slapeloze nacht opgleverd heeft. Wie geen 7/10 haalde voor de vocabulaire toetsen moest onherroepelijk hele bladzijden overpennen. Voor iedere toets kwamen er twee bladzijden woordenschat bij en als je niet slaagde mocht je alles vanaf het begin overpennen. Het nam uren in beslag, had geen educatieve en pedagogische waarde, en zorgde ervoor dat ik dat ik geen tijd had om nog iets anders te blokken en zowat voor alles voor gebuisd was. Ik was zo gestressed dat ik al op voorhand kansloos was, hoewel ik mijn woordjes echt wel kende. Maar een paar vergeten accentjes later was ik alweer een onvoldoende rijker. Het was echt doffe ellende, en er kwam ook wel wat bleitsoep aan te pas. Einde van de kindertijd en mijn illusies van intellectuele supermacht.

Nu de psychologische wonden eindelijk geheeld zijn, stelt Valentijn me voor andere problemen. Waar neem ik Heather mee naar toe? Voor lange tijd heb ik Valentijn vrolijk genegeerd en afgedaan als een uitvinding van de middenstand om geld uit ons zakken te kloppen, maar ik moet de laatste jaren mijn betoog wat verwaarloosd hebben want opeens ziek ik me geconfronteerd met het verwachtingspatroon om iets speciaals te doen voor Valentijn.

Een paar jaar terug heb ik Heather meegenomen naar een White Castle. White Castle is zowat de Aldi van de fast food restaurants, daarmee vergeleken is McDonalds haute cuisine. Hun hamburgers worden gestoomd, kosten twee keer niets en heten slyders. Een toepasselijke naam, want ze glijden zo je lichaam door, een half uurtje na een White Castle-maal zit je gewoonlijk al op het toilet, je te beklagen dat je weer maar eens gehoor hebt gegeven aan de lokroep der slyder. Een beetje het equivalent van het -ik-drink-nooit-meer gevoel dat je hebt bij een stevige kater. Je meent het ergens wel, maar tegelijk weet je ook dat nooit meer een slyder of een bachanaaltje ook maar een triest vooruitzicht is. With the good comes the bad.

Uiteraard was Heather aanvankelijk niet zo tevreden toen we de parking van een White Castle in een trieste uithoek van Minneapolis opreden. Was dit haar surprise date waar ze zich Sissi gewijs voor opgedirkt had? Ja dus. Maar er was een twist, sommige White Castles in Minneapolis hadden een speciale actie in petto voor Valentijn. Je kon reserveringen maken, werd ontvangen door een gastvrouw en naar speciaal versierde tafeltjes geleid, er werd een poloroid van ons gemaakt en we hadden zelfs iemand die bij onze tafel onze bestelling kwam opnemen. Heather's aanvankelijke ergernis ebde geleidelijk aan weg, maar heeft de daaropvolgende jaren een bij momenten stevige come back gemaakt. In gezelschap wordt de White Castle episode steevast aangehaald ("You know where that cheapskate took me for Valentine? White Castle") en even steevast moet ik de afkeurende blikken van haar gehoor gedwee ondergaan. Ik mag haar nog levenslang iedere Valentijn een dozijn diamanten rozen geven, de White Castle Valentijn wordt nooit vergeten, hoogstens vergeven.

Het was bizar, aan de ene kant van het restaurant zat de gewoonlijke deprimerende mix van bedelaars en fast food junkies troosteloos en mechanisch hun 0.46$ slyders naar binnen te werken, aan de andere kant zaten koppeltjes wat ongemakkelijk te giechelen, zo van "wij zijn ons er eentje (tweetje?)."

Het personeel, dat voor één avond in de waan mocht verkeren in een echt restaurant te werken nam de job zeer serieus, wat wel aandoenlijk was maar mij toch ook wat ongemakkelijk maakte. Voor ons was het allemaal wat tongue in cheek, we were all in on the joke, maar zij namen het zo serieus, wilden het zo goed doen als in echte restaurants maar waren vooral onhandig. Morgen zouden ze weer aan aan de kassa de pennies staan tellen waar de bedelaars hun slyders mee betalen, de WCs schoon maken of voor de zoveelste keer die tandloze marginaal duidelijk maken dat hij zijn cola niet mag aanlengen met die whiskey die hij in die "brown bag" verborgen houdt. Dat alles gaf me het gevoel dat de hele grap eigenlijk een beetje ten koste van hen was, een onbehaaglijk gevoel dat ondanks mijn 100% fooi (wat mij Valentijn date nog steeds onder de 20$ hield, not bad) toch wat aan de ribben bleef kleven.

Dit jaar kom ik er in ieder geval niet zo goedkoop van af, vandaag een reservering gemaakt voor twee in the Nochee.

Rare jongens, die Noren

Gisteren was er dus superbowl, heb ik samen met mijn noorse vriend Petter, een doos Dippin strips (interessant experiment), doosje kippevleugeljes en een 12 pack Steel Reserves 211 in true American fashion doorgebracht. Steel Reserve 211 is een goedkoop bierje (6$ voor 12 blikjes) van hoge gisting, waar door de kenners nogal misprijzend over wordt gedaan, maar dat mij eigenlijk best wel beviel. Met 8% is het wel een beetje aan de zware kant, vooral om uit blik te drinken, maar ja, op superbowl sunday kan al eens iets meer. Nadat de Steel Reserve nog voor het einde van het derde kwart van de wedstrijd soldaat was gemaakt heeft Petter zich ondanks mijn waarschuwingen toch gewaagd aan het blik Bavik dat eigenlijk niet voor menselijke consumptie bestemd was. En wat bleek, hij was er helemaal wild van, volgens hem smaken alle Noorse bieren zo (mental note: cancel plans for trip to Norway). Geen wonder dat Trond Sollied liever niet terug naar Noorwegen gaat. (meer een ouzo type allicht)

Flaters, floppen en floezen

De cursus die ik doceer dit jaar leert studenten hoe ze informatie kunnen lokaliseren, databases leren gebruiken en vooral hoe ze de electronische
catalogus van onze bibliotheek effectief kunnen doorzoeken. Ik geef één
sectie van de cursus, de professor die de cursus ontworpen geeft de andere sectie. Iedere week komen we eens samen en geeft ze met wat tips en overlopen we het lessenplan etc. "To touch base" zoals ze hier zeggen.
Ze heeft een beetje een reputatie van een harde tante te zijn, maar dat valt wel mee. Ze is ook mede verantwoordelijk voor het aankoopbeleid van onze faculteitsbibliotheek.

Dit weekend was ik op zoek naar een artikel uit een academisch tijdschrift, Gazette, journal of international communication. Ik tikte de naam in van het tijdschrift en kreeg geen zoekresultaten. Hmm, vreemd. Nog een paar keer geprobeerd, maar geen succes. Ik stuurde een email naar de helpdesk van de bib om te vragen of dit tijdschrijft effectief niet in de catalogus zit en een email naar de auteur van het artikel of hij mij soms een versie kon doormailen want
dat ons bib geen abo had op het tijdschrift waarin zijn artikel verschenen was.

Zaterdag kreeg ik een mailtje van de bib, ik had blijkbaar niet goed gezocht of iets verkeerd ingetikt, het tijdschrift was wel beschikbaar in de bib, zelfs in online versie. Goed nieuws. Een tijdje later kreeg ik ook een email van de professor in kwestie, dat hij verbolgen was dat onze bib niet over dat tijdschrift beschikte, maar dat hij mij wel een kopie kon opsturen. Dat was dus niet meer nodig. Ik kijk nog eens naar de email en zie dat hij die mail ook naar mijn prof gestuurd heeft. Blijkbaar kende hij haar goed en had haar dus ook even ingelicht over zijn ongenoegen dat onze bib dit tijdschrift niet had, wat dus niet zo was. Ze stuurde mij en hem meteen een mail terug dat dit tijdschrift wel degelijk in onze bib aanwezig was. Met één email heb ik dus mijn prof in verlgenheid gebracht bij een collega en haar aangetoond dat mijn opzoekvaardigheden die ik verondersteld word mijn studenten bij te brengen ondermaats zijn. Double whammy.

Ego-aaitje

Erkenning komt soms overwacht. Vrijdag zit ik wat te werken in de koffieshop hier om de hoek, nog even profiterend van de serene studiesfeer voor de weekendinvasie van kinderen en suburbanites. Onder het werken door luister ik met mijn koptelefoon naar de digitale muziek collectie op m'n laptop, minding my own business, tot ik plots mijn naam meen te horen. Ik kijk even op, en zie niemand die ik ken. Ik zie wel een paar mensen die ik her-ken, als je vaak hetzelfde koffiehuis frequenteert raak je al gauw vertrouwd met de usual suspects: een licht fysiek gehandicapte man (handjes staan naar buiten, loopt moeizaam, gezicht verwrongen) die altijd via een ouderwetse walkman (cassettes!) naar klassieke muziek luistert en boeken over Romeinse keizers leest (een echte idiot-savant) en jammer genoeg telkens enorm naar pis ruikt als hij uit het WC komt (wat hem weer een beetje meer idiot en wat minder savant maakt) ; een strenge tante die als Japanse vertaalster werkt en de rest van de tijd via Internet dating sites haar liefdesleven probeert aan te zwegelen en haar slachtoffers ontmoet in de koffieshop (tenen krullen!), en dan zijn er ook altijd nog wel een paar verdwaalde graduate students die net als ik de schijn van academisch serieux proberen hoog te houden. Maar geen van die loveable losers ken ik bij naam, noch zij mij. Nu hoor ik het opnieuw, duidelijk dit keer: “Are you Bastiaan?” vragen een oudere man en een jongere vrouw aan de kerel aan de tafel naast die van ons, die er nochtans helemaal niet als een Bastiaan uitziet. (Veeleer een Bruce type, hoogstens een Anthony) Uiteindelijk komen ze bij mij en als ik hun queeste met een bevestigend antwoord en een vragende blik beëindig volgt de verklaring voor hun stalking. Ze hebben net als ikzelf Itunes op hun computer, de apple music software waarmee je je liedjescatalogus kunt beheren, en als je op een gemeenschappelijk netwerk (zoals in de koffieshop waar iedereen gratis wireless online kan gaan) zit kun je –mits je je instellingen aanpast- in de Itunes catalogus browsen en luisteren (niet downloaden) naar de muziek van iedereen die op dat ogenblik zijn Itunes op heeft staan. Het is in feite vooral een on line equivalent van het “kijk eens naar mijn CD-collectie” fenomeen. Als je High Fidelity gezien (of beter nog, gelezen) hebt begrijp je allicht wat ik bedoel. Vooral in mijn koffieshop van vorig jaar (met een jonger publiek) deed ik dat nogal veel, maar iedereen had daar vooral Wilco en andere alt.-country type muziek opgeslagen, niet echt mijn ding. Mijn twee fans hadden dus mijn Itunes “open” zien staan en de hele middag naar Bastiaan’s Itunes zitten luisteren en waren danig onder de indruk van de kwaliteit van mijn songselectie, en wilden me dat dus even persoonlijk komen meedelen. Met veel plezier en lichte blos op de wangen –ik was wat van mijn à propos- nam ik akte ven hun bewondering, en eigenlijk wist ik niet goed wist wat zeggen. Social small talk is niet mijn forte, maar de erkenning van de kwaliteit van mijn Itunes lijst deed nietemin deugd. In mijn collectie zitten een hoop gedownloade songs (zolang je zelf geen songs upload zit je relatief safe), CDs van vrienden die ik gebrand heb, en ook nog een stuk of wat van mijn eigen CDs, ondertussen al bijna 2000 liekes. Probleem is wel dat er in mijn lijst een paar guilty pleasures staan: een “Ooops I did it again,” een “The sun will come out tomorrow” een “The Final Countdown,” een “All that she wants” en andere liedjes die uiteindelijk veeleer als een ironische knipoog moeten gezien worden dan dat ze een getrouwe afspiegeling vormen van mijn fijnbesnaarde smaak. Maar ironie vertaalt zich niet goed online, en ik wil niet door het koffieshop leven gaan als die kerel die houdt van Morrissey, 16 horsepower, Sigur Ros, the Spice Girls, Annie (the musical) en Europe. Dat zou pas een idiot savant zijn.

sneeuw ruimen

Na de hevige sneeuwval afgelopen weekend heb ik -zoals het een goede buurtbewoner betaamt- de sneeuw voor mijn deur geruimd. Het is jouw verantwoordelijkheid het voetpad voor je huis sneeuwvrij te maken, zoniet maak je je onpopulair bij de buren en bij de mannen van 't stad, die dan zelf ongevraagd komen sneeuw schoffelen, tegen een ferme vergoeding uiteraard. Nu ja, eigenlijk is dat het probleem van de huiseigenaar, niet de huurder, maar goedzak die ik ben heb ik dat zelf gedaan.
(Het was sneeuw ruimen of de keuken opruimen). Ik heb het evenwel wel een beetje met de grove borstel gedaan, en het laaste laagje sneeuw niet vakkundig weggeschraapt, zoals sommige van mijn buren wel deden met hun professioneel materiaal. Gevolg, het heeft ondertussen wat gedooid en gevroren en het voetpad voor ons huis is één ijspiste, terwijl het in de rest van de straat overal goed begaanbaar is. Het is maar een kwestie van tijd voor er hier een kwibus valt an zijn been breekt en mij pluimt in de rechtbank... hopelijk zet Heather een beetje vaart achter dat rechtendiploma.

100

Dit is mijn honderste entry. Had ik al die tijd besteed aan mijn verhandeling, ik was al afgestudeerd...
Heather heeft gisteren haar eerste examenresultaat gekregen A-. Dat haalt de druk alvast een beetje van de ketel, en opeens is law school niet zo verschrikkelijk meer.

Vrijdag was het de office new years party van Jeff, wat in feite nog maar eens een excuus is om nog eens stevig te tafelen. Zijn "office" bestaat namelijk enkel uit hemzelf en zijn assitente, die haar kroost had meegebracht: een anorexiapatientje, alcoholiekertje in spe (of eigenlijk al uit spe, ging tijdens de maaltijd stiekem naar de bar om te gaan bijtanken) en een genietje die al twee jaar heeft overgeslagen aan de universiteit. Aangevuld met mezelf, Heathers stiefmoeder, zus, en half zus, een bont gezelschap.
Even had ik wel gevreesd dat in plaats van een sappige steak mijn avondmaal een Big Mac zou worden, want op weg naar het restaurant in the suburbs zat het verkeer muurvast . Frustrerend. Twee uur later (ipv de gebruikelijke 20 minuten) met strak gespannen zenuwen alnog ter plaatse geraakt. But nothing a gin tonic or two couldn't take care of... De maaltijd was voortreffelijk, maar voor de girls slechts een appetizer voor the real deal, het desert. Heather's flamboyante zuster deed zich te goed aan een Tiramissu de grote van een klein brood en Heather verorberde een stevig stuk worteltaart(!?). OK, eerlijk is eerlijk ze at maar de helft ervan op, de rest ging in de doggie bag mee naar huis). Gelukkig hebben we ons deze week lid gemaakt van een fitness club....

de lucht is grijs en zit vol vlokken

Na een record aantal winterdagen zonder significante sneeuwval hebben we eindelijk onze eerste sneeuwstorm. Het is nu (2 p.m.) nog maar een een paar uur licht aan het sneeuwen, maar tegen vanavond zou er zo'n 10 cm bijgekomen zijn. En hoewel men er hier niet zo gek over doet als bij ons, (ik zag via Internet hoe het VTM nieuws net na de Tsunami opende met het feit dat
het in Limburg een centimeter gesneeuwd had), het kind in iedereen raakt toch altijd wel een beetje opgewonden van zo'n sneeuwtapijt. Behalve wie straks met de auto naar huis moet, zoals Heather. Hehe.

training media professionals

Nieuw semester is goed en wel van start gegaan. Ik geef een soort basiscursus waarin studenten wordt aangeleerd waar informatie te zoeken en hoe die aan te wenden in het opstellen van teksten voor de massa media. Hun eerste opdracht is.... een email versturen naar mij. Ja, een basiscursus dus. In tegenstelling tot de vorige lessen die ik gaf heb ik deze cursus niet zelf samengesteld, maar volg het plan van een professor die de andere sectie van deze cursus geeft. Aan de ene kant wel gemakkelijk, er komt veel minder voorbereiding bij kijken, aan de andere kant is het wel een beetje lopende band werk, gewoon de power point slides aflezen. Gelukkig is er nog wat ruimte om er hier en daar een persoonlijke toets aan te geven. De cursus die ik geef gaat ervan uit dat schrijven voor de media geen kwestie van talent en kunde is, maar gewoon een kwestie van een paar vaardigheden onder de knie te krijgen. "Als ze zich creatief willen uiten moeten ze maar "creative writing" gaan volgen in aan de faculteit engels" is het devies van de prof die deze cursus ontworpen heeft. Aan de ene kant is dit wel goed, want deze cursus brengt studenten echt wel bij waar en hoe ze relevante informatie kunnen inwinnen en het op een georganizeerde manier kunnen presenteren, en dat is heus geen overbodige luxe, want vele studenten kennen tegenwoordig alleen nog google als informatiebron. De schrijfstijl laat ook vaak te wensen over, ik krijg vaak papers van studenten die gewoon spreektaal neertikken. "So the media is kinda wrong, like when they sorta invade a dude's privacy..." Ik overdrijf amper. Maar toch, zo krijg je wel een beetje een klasse van journalisten en media professionals die weliswaar zeer professioneel en bekwaam zijn, maar die altijd binnen de lijntjes blijven, altijd dezelfde routines volgen, wat op lange termijn toch een beetje ten koste gaat van een zekere kritische ingesteldheid, die we misschien wel meer terug vinden bij onze media.

kokerellen

Jamie Oliver watch out, here I come.

films per post

Ik ben nu al een paar jaar lid van Netflix, een online video store. Je stelt een lijst samen van al de films die je wil zien en die worden je dan per post toegestuurd. Je kan maximum drie films in je bezit hebben (tenzij je meer betaalt), heb je eentje bekeken dan stuur je hem terug op in een prepaid envelope, en twee dagen later ligt je volgende film al in de bus. Groot voordeel is dat je geen boetes kunt krijgen, je houdt de films zolang bij als je wil. Vroeger toen ik nog mijn films ging halen bij Blockbuster vergat ik die altijd tjdig terug te brengen en kreeg ik van die belachelijk hoge boetes. The story of my life, boetes die ik al betaald heb in bibliotheken en videowinkels, je kan er een dorp in Indonesie mee heropbouwen. De bibliotheek hier aan de universiteit gaat een vleugel naar mij vernoemen voor al mijn genereuze zij het niet vrijwillige stortingen. The Bastiaan Vanacker memorial wing.

Mijn lijst van films bij netflix telt ondertussen al 182 films, die lijst samenstellen is inderdaad a labor of love. Mijn vorige lijst telde meer dan 250 titels maar die heeft Jeff, Heather's vader, per abuis uitgeveegd. Hij heeft ook netflix nadat ik een keer op zijn computer genetflixed had, had ik niet afgelogd. Toen hij naar de netflix site ging werd hij automatisch ingelogd met mijn profiel, en zag 250 films die hij niet herkende in zijn (mijn) lijst staan, dus dacht hij "deleten die boel." Uren research in een toetsaanslag uitgeveegd. Het valt idd niet mee zo'n lijst aan te leggen. Je kan voortgaan op de aanbevelingen die je krijgt op basis van je beoordelingen van films (al 450 films beoordeeld), of je kan ook kijken wat je vrienden
graag gezien hebben en je daarop baseren, of als je echt avontuurlijk bent aangelegd kan je zelf gaan grasduinen in de onmetelijke collectie van netflix. Van Britse detectives tot Tsjechische independent movies, het zit er allemaal.

De eerste paar jaar dat ik netflix had koste het 20.99$ per jaar. Goedoper dan kabel en ongeveer de prijs van twee DVDs met late fees bij blockbuster. Vorig jaar ging de prijs met 1 dollar de hoogte in. Helemaal onredelijk vond ik dat niet,
het was de eerste keer dat prijs naar omhoog ging in een paar jaar. Tot een paar maand terug ik het bericht kreeg dat de prijs werd teruggebracht tot 17.99$. Waarom? Blockbuster bracht namelijk een een gelijkaardige service op de markt,en vroeg slechts 19.99$, dus zakte de prijs van netflix meteen tot 17.99$. Ondertussen heeft blockbuster al een tegenzet gedaan, hun prijs is gezakt naar 14.99$. Ik zit in ieder geval gebeiteld bij netflix, nu ik eindelijk mijn lijst min of meer tot haar vroegere glorie heb hersteld, en ook omdat ik Blockbuster hardgrondig haat, maar toch, laat de prijzenslag maar duren. you gotta love capitalism.

keep everybody happy

Blijf het raar vinden, die jetlags. Klaar wakker om drie uur 's nachts, DVD tje kijken, Mancurian Candidate, zwakke film, en dan uit armoe maar aan het werk geslagen.

Deze middag ook een meeting gehad op school. Een studente had klacht ingediend over haar uitslag, ik had haar gebuisd, en nu zit ze zwaar in de penarie, ze kan misschien niet afstuderen etc. Ze had een klas gemist vanwege een sterfgeval maar had nooit de documenten ingediend om haar afwezigheid te wettigen, dus had ze geen punten gekregen voor een groepsproject waaraan ze verondersteld was deel te nemen. Mijn zorg niet, dacht ik zo. Maar de "mediator" een prof die hier al zijn hele carriere zit, een gemoedelijke kerel die altijd de kerk in het midden wil houden, liet me in niet zo veel woorden verstaan dat het misschien niet onverstandig zou zijn om haar vlug een paar punten meer te geven als ze alsnog die documenten indient, zo hebben we allemaal een pak zorgen minder... Uiteraard, de beslissing ligt bij mij, but it might not be a bad idea... Subtiele druk. De school wil natuurlijk ook dat er zoveel mogelijk studenten zo snel mogelijk afstuderen, dat staat mooi op het jaarverslag. Veel kan me dat eigenlijk niet schelen, maar ik hou er toch een beetje een zure nasmaak aan over...

hier zijn we weer

Veilig en wel aangekomen in Minneapolis gisteren. De reis liep niet echt van een leien dakje, het duurde nogal lang om door de douane te raken in Chicago, gevolg: vlucht naar Minneapolis gemist. Gelukkig was er nog plaats op een latere vlucht. Daardoor kon ik wel de eerste helft van the Minnesota Vikings tegen de green Bay Packers zien, een wedstrijd die de Vikings totaal onverwacht wonnen en dus gaan ze verder in de play offs. Nog twee wedstrijden winnen en ze zitten in de Superbowl..... Het was wel leuk, met een Big Mac meal binnen handbereik met, allemaal Viking fans in de vertrekhal naar de wedstijd zitten kijken. Toen we in het vliegtuig moesten was het 24-10 voor de Vikings, maar de Vikings hebben de kwalijke gewoonte om op het einde in te storten, vooral tegen eeuwige rivaal Green Bay, dus toen de piloot de eindstand meedeelde was iedereen blij verrast. Enige smet is dat één van hun sterspelers, bad boy Randy Moss (aka The Freak), na een score er niets beter op vond dan te gebaren zijn broek uit te trekken en zijn gat te tonen aan de fans van de tegenstander. Daar is natuurlijk weer veel over te doen hier... lighten up people, it's only a game. Zondag spelen ze tegen de Philadelphia Eagles, die zwaar favoriet zijn, maar de Vikings zijn zeker niet kansloos.

going back home or leaving again?

Back to Minneapolis tomorrow. My mom remarked yesterday that she no longer felt that I was leaving home when I go to the States, but that I go back home. I guess that might be true. There are only few thing I still miss about Belgium when in the States, especially since Surdyk's has expanded its Belgian beer collection.

New Year at casa Vanacker

Yesterday the whole bunch was over to celebrate New Year. As usual my mom ran the show as if she was directing a Ralph Lauren commercial, and we tagged along as well as we could. It was nice to see the nephews back. Especially my youngest nephew Jip who turned one last week changed a lot since I last saw him, when he was only half the age he is now. He looks a bit like a baby from the fifties, with his hair combed to the side. He somehow reminds me a bit of the kid from "A Christmas Story" . I gave him a nice Gophers fleece, which he wore with pride . He gave me a truck.
My other nephews were in fine form too. Daan was his usual busy self
and Stan
still obsesses over food. When I told him that I didn’t like cake he called me a liar. In his world it is impossible that anyone with taste buds can not like cake. I lost all that kid’s respect. Never seen a kid that is so in to food, I should introduce him to Heather’s dad some day.

merry X-mas

Heather moest nog wat last minute X-mas shopping doen, wat een gekkenhuis
rondon de malls. Er was een monsterfile alleen al om van de parking te geraken.
De koopwoede ten top. Tikkeltje decadent toch wel. Over decadent gesproken, op de weg terug reden (of beter. stonden stil) we achter een auto waar plots een jongen van een jaar of 13 zijn hoofd door het venster stak en begon over te geven. Nogal bizar gezicht. Zou het een teken van god zijn? De paus heeft alvast zijn zegje gedaan over de materie: we zijn veel te consumptoegek en vergeten waar kerst om draait, de warmte en genegenheid van familie en vrienden. Ik heb Heather al gezegd dat ik als devoot katholiek de raadgeving van de paus ter harte ga nemen en dat ze voor haar kerstmis dit jaar mijn "friendship and sincere affection" krijgt. En nu maar hopen dat het werkt.

Morgen gaan we richintg Ironwood om daar kerst te vieren. I'll keep you posted. Alvast een gelukkige kerst aan iedereen.

student woes

Heather heeft vandaag haar laatste examen. Hallelujah. Ik heb ze zopas aan de Walter Mondale Law School afgeleverd, en geniet nu van een koffietje in een nabijgelegen koffieshop. Geen koffieslurper van nature, maar gisteren na mindernacht nog een filmpje gekeken en deze morgen vroeg opgestaan, dus moeten die hersensynapsen middels wat cafeine aangevuurd worden. Helpt niet veel. Man, dat wordt fijn volgend semester, 3 maal per week om 8 uur 's morgens aan de bak. Hoe komt het toch dat de ochtendmensen hun geschift bioritme aan de rest van de wereld kunnen opleggen? Is er ooit een belangrijke uitvinding gedaan of een goede song geschreven voor 10 uur 's morgens? Nee toch, de uil van minerva slaat haar vleugels pas uit bij het ondergaan der zonne, of zoiets.

Ik kreeg gisteren een email van een studente die hierover haar beklag deed. In mijn klas die ik geef is 10% van het puntentotaal voor participation, kwestie van de discussie wat aan te zwengelen. Mijn studenten hebben enkel opinies als ze er punten voor krijgen. Voor diegenen die verkiezen hun inzichten niet en plein public te delen, is er ook een online discussion board waar ze hun ei kwijt kunnen. Nu was er eentje, beetje neurotisch wichtje, die nooit haar mond opendeed en zich ook nooit de moeite getroost had om een bijdrage online te leveren. Gevolg: een nogal lage participation score. Ze schreef me een email waarin ze haar beklag deed over haar score. Om op veilig te spelen heb ik het maar vertaald (als bekend wordt dat ik emails van studentes op Internet zet kan ik het wel schudden)

"Ik wil niet klagen, maar ik hou er niet zo van om aan klasdiscussie deel te nemen, vooral niet zo vroeg in de morgen. Ik had ook nogal wat andere zaken aan mijn hoofd dit semester die me wat afgeleid hebben. Ik denk dat mijn score niet eerljk is, maar doe wat je wil, het is jouw klas, I'll take whatever grade you think I deserve. Het is jouw klas. Ik wilde je enkel op de hoogte bregen van mijn mening."

Ergens heb ik wel begrip voor haar, ik-functioneer-niet-voor-10-uur argument, maar aan de andere kant, dan moet ze maar lessen kiezen die 's namiddags of 's avonds worden gegeven. Dan heb ik het meer voor de basketbalspeler die ik in de klas heb, een boom van een kerel uit de Bronx, die aangetrokken is om als pitt bull rebounds te stelen voor het team van the U of M. . Die kerel is om het mild uit te drukken niet zo geinteresseerd in academische knalprestaties, maar komt er wel eerlijk voor uit. Hij zegt ook niet zoveel, maar een paar weken terug hadden we het over Nike reclames en hoe er in de jaren 90 in bepaalde buurten mensen werden vermoord voor een paar Nike schoenen. Hij vertelde over hoe een paar van zijn vrienden tot pulp werden geslagen voor een paar basket schoenen, daar sta je dan als white boy uit oostrozebeke mooi te blinken met je tekstboek voorbeelden van Kantean ethics....

random rantings

Heather heeft weer een take-home dit weekend. Ik hou me dus gedeisd. Wat mij betreft zit het semester er bijna op. Morgen geef ik mijn examen, die ik dan samen met mijn assistent Itai (een Israeli) verbeter de daaropvolgende dagen en dan zit het semester er weer op. Zo'n assistent is best wel handig, meestel kan je het verbeteren op hem afschuiven, maar het is vaak ook meer last dan lust. Mijn assistent is, vergeef me het cultureel stereotype, een typische koppigaard uit het Midden Oosten die denkt dat hij alles beter weet. Ik vermoed dat hij denkt dat hij in feite beter geplaatst is om deze cursus te geven dan ik. Over alles, zelfs de meest onbenulige details, moet eindeloos gediscussieerd worden, en discussie dient niet om tot een consensus te komen, maar om je te overtuigen van je ongelijk en je tot betere inzichten te brengen. Toegeven lijkt voor hem een teken van zwakte, erg vermoeiend allemaal. Ik ben dan ook een beetje meer op mijn strepen gaan staan, en ben al zijn raadgevingen vrolijk in de wind gaan slaan, en nu vermoed ik dat hij er een beetje met zijn pet naar begint te gooien. De laatste paper die hij verbeterde gaf hij zowat iedereen 18,19 of 20 op 20, terwijl er echt wel wat rommel tussenzat. Dan moet ik daar weer over al die papers heengaan, dan is het bijna minder werk om alles zelf te doen.

Vandaag ben ik dus het huis ontvlucht en heb mij administratie voor de klas in orde gebracht bij Jeffs thuis, die momenteel met vrouw en kind in California van een mini vakantie zit te genieten. Kwestie van Heather niet in de weg te lopen en -laptop op schoot- te genieten van een paar NFL football games op zijn nieuwe high defintion TV. Ongelooflijk hoe klaar en helder dat beeld is...

Woensdag heeft Heater haar laatste examen en de dag daarop rijden we naar Ironwood, Michigan (ongeveer vijf uur rijden hier vandaan) om er kerst te vieren met familie van Heather langs moeders zijde. Allicht toch een witte kerst, want hier is het weliswaar momenteel zeer koud, maar veel sneeuw is er nog niet gevallen. in Ironwood is er echter aan sneeuw geen gebrek. Door het zogenaamde lake effect sneeuwt hebben ze daar altijd zeer veel sneeuwval. Koude lucht van over het meer warmt een beetje op als het boven land komt en dat bevordert sneeuwval. Of zoiets.

Voor de familie van Heather wordt het alvast een mooie kerst, hun zoon is zopas teruggekeerd uit het leger. Fris uit het de middelbare school had hij zich ingeschreven in het leger (navy), bij de ontmijningsbrigade, maar na een paar weken in basic training kreeg hij plots verlammingsverschijnselen, bleek dat hij een rugblessure had. Hij werd overgebracht naar het legerhospitaal waar hij geen enkel contact met zijn familie of de buitenwereld mocht hebben, geen TV, radio, niets, enkel de bijbel en legerrijdschriften mocht hij lezen. Hij zei dat het erger was dan de gevangenis, en hij sprak met kennis van zaken, want er zaten nogal wat ex-cons op zijn verdieping. Hij werd een paar weken terug uit het leger (eervol) ontslagen, en daagde zonder dat hij zijn ouders op de hoogte gebracht had om vier uur 's nachts voor hun deur op. Lijkt wel een Springsteen song. Het leger weigert wel zijn signing bonus van 11.000 dollar uit te betalen, ze beweren dat hij zijn medische conditie opzettelijk verzwegen had. Onzin natuurlijk, but what can you do

Run while I still can?

Joods grapje, mij toegestuurd door Jeff (Heathers vader) zou hij hier iets mee willen zeggen?

 
A man goes to see his Rabbi.
"Rabbi, something terrible is happening and I have to talk to you about it."

The Rabbi asks, "What's wrong?"

The man replied, "My wife is poisoning me."

The Rabbi, very surprised by this, asks, "How can that be?"

The man then pleads, "I'm telling you I'm certain she's poisoning me, what should I do?"

The Rabbi then offers, "Tell you what. Let me talk to her, I'll see what I can find out and I'll let you know."

The next day the Rabbi calls the man and says, "Well, I spoke to your wife on the phone yesterday for over three hours. You want my advice?"

The man anxiously answers, "Yes."

"Take the poison," says the Rabbi.

By Friday, life has killed me...

In zijn nieuwe single I have forgiven Jesus overloopt Morrissey de dagen van de week aldus:
Monday - humiliation
Tuesday - suffocation
Wednesday - condescension
Thursday - is pathetic
By Friday life has killed me

Mijn week tot dusver is niet veel beter. Maandag verloren in de voetbal, dinsdag ziek geworden -zware kopvalling/lichte griep-, woensdag werd Sumo overreden en vandaag werd Club uit de UEFA beker geknikkerd . Morgen blijf ik beter in bed. Iets wat ik gisteren trouwens min of meer gedaan heb, met een doosje sedergines, flesje Nyquil en stapeltje DVDs binnen handbereik.

Nyquil is echt de bom. Ik weet niet of we dat hebben in Europa, maar het is een soort van slaapmiddel dat je drinkt als je een zware verkoudheid hebt, zodat je jezelf niet de hele nacht wakker kucht en snottert. Het werk fantastisch (je valt als een blok in slaap) en ook een klein beetje verslavend. Zelfs als je genezen bent en je kan moeilijk slapen is er niets zo doeltreffend als een slokje Nyquil. Love it.

Ik heb tussen de comateuze halfslaapjes door naar een paar afleveringen van The Wire.
gekeken op DVD. Steengoede gritty cop serie die op HBO loopt. HBO is een betaalzender die vooral bekend staat om zijn uitmuntende drama series. Omdat het een betaalzender is hangt HBO voor zijn inkomsten minder af van kijkcijfers, er is dus meer ruimte voor experiment dan op de traditionele netwerken. Ook qua geweld en sex kan er meer door de beugel bij HBO, de moraalridders van de FCC hebben immers geen bevoegdheid over betaalzenders.

Een paar producten uit de HBO stal: Sex and the City (een paar maanden terug afgelopen, surprise surprise, carrie and Mr. Big re-uniten), het irritante Six feet under (wat ziet iedereen hier toch in?), Six feet under, de spijkerharde gevangenisserie OZ, (eerste twee seizoenen zijn geweldig, wel niet voor gevoelige zieltjes, seizoen drie was heel wat minder) en my all time favorit: The Sopranos. Ik ben sinds ik Sopranos fan ben een hevige mafia (waarom schrijft men mafia in het engels met 1 f en in het engels nederlands twee Fs?) interesse gaan ontwikkelen die
Heather soms wat zorgen baart. Maar is het zo vreemd dat ik eis aangesproken te worden met mijn mafia naam? Shaky Alphonso Milano klinkt toch beter dan bastiaan vanacker. En is het niet meer kleurrijk te zeggen "stop bustin' my balls!" ipv "honey, I will try to accomodate your needs more adequately in the future"? Sopranos quotes are the best.

Anyhow, the Wire was opnieuw een schot in de roos. Nitty gritty politie serie waar de bad guys ook een beetje good guy zijn en the good guys een beetje bad guy. Geen sanctimonious Eliott Ness around, maar corrupte flikken die als speelbal gebruikt worden door corrupte politici in the urban jungle van Baltimore. De volgende reeks heb ik alvast besteld via netflix. voor het geval ik wegens ziekte volgende week opnieuw een snipperdagje moet nemen...

In memoriam: Sumo

Sumo is deze morgen bij zijn ochtendwandeling gegrepen door een auto. Onze bovenbuurman (en wij eigenlijk ook wel) was er de kop van in, hij had hem even van de leiband gelaten zodat hij nog even lekker kon rennen voor hij weer voor een dag zijn kennel in moest. Sumo wilde even gedag gaan zeggen aan een hond aan de overkant van de straat en de rest laat zich raden. De viervoeter was een cadeautje voor zijn dochters derde verjaardag, ga dat maar gaan uitleggen. Tough sell. Net nu ik er een gewoonte van had gemaakt om Sumo af en toe eens uit te laten en er een wandelingetje mee te maken. He’ll be sorely missed.

Intra mural

Weer net niet. Gisteren de haleve finale van de intra universitaire indoor voetbalcompetitie verloren met 2-1. Nadien toch nog met de ploeggenoten
de nederlaag doorgespoeld. Heather zit momenteel middenin de examens. Gisteren had ze een "take home" een examen dat je naar huis mag meenemen en vierentwintig uur later weer moet indienen. Enige voorwaarde is dat je gedurende die periode niet me je klasgenoten over het examen communiceert, dat is een "code of honor" violation, en iedereen houdt zich daar nog aan ook. De law school is een wererld van verschil voor Heather die goed gedijde in de linkse non-competitieve, multi perspectivistische laid-back atmosfeer van haar graduate program in internationale betrekkingen in Leuven vorig jaar. Daarmee vergeleken is the Law School echt wel cut throat. De law school aan de University of Minnisota is één van de betere (top 20) van het land, en moeilijk om binnen te raken. Geen Ivy league (Harvard, Yale,...) maar één van de betere public university law schools. Het zit er dan ook vol met hyperambitieuze, intelligente yuppies in spe die tegen elkaar uitgespeeld worden. Als je bij een grote firm aan de slag wil moet je immers bij de beste 10% van de klas zitten. Deze eat-or-be-eaten mentaliteit steekt schril af tegen de touchy feely approach van haar programma van vorig jaar. Het examen was in ieder geval niet van de poes, ze moest drie hypercomplexe scenario's oplossen genre "een vrouw koopt een koffie in McDonalds, stopt hem in een houder die ofwel dranken opwarmt ofwel warm houdt, een kind steekt de weg over, een andere chauffeur probeert het kind te ontwijken, botst met vrouw 1, wiens koffie die 180 graden fahrenheit warm was gemorst wordt en ernstige brandwonden veroorzaakt bij de vrouw in kwestie. Mac donalds claimt dat hun koffie slechts 150 graden warm wordt geschonken. de koffiehouder is vernield en het kan niet uitgemaakt worden of de koffiehouder de koffie verder opgewarmd heeft,.... etc etc. wie kan het slachtoffer aansprakelijk houden en op basis waarvan?". Liever zij dan ik. Toen ze het examen moest indienen dacht ze dat ze het slechtste examen in de geschiedenis van de mensheid had afgelegd, maar ondertussen is ze er al wat redelijker over gaan denken. Somebody needs a break.

Meet Sumo

Van een hondebestaan gesproken. Sumo , de labrador pup van onze bovenbuurman brengt hele dagen door in een kleine kooi in een ijskoude achterkamer/gemeenschappelijke ruimte. Soms laat ik hem eens uit, gaat ie helemaal uit zijn dak.

You can go home again

Net mijn ticket home gekocht. Ik kom aan de morgen van 31 Dec en vertrek
terug op 9 jan. (Uitnodigingen voor babybezoeken, handopleggingen, vreetfestijnen en bachanalen kunnen vanaf nu worden verstuurd naar vana0047@umn.edu) Ik vlieg met SN Brussels, via Chicago, wat ietsjes duurder was maar sneller dan het goedkopere alternatief, Delta (via Atlanta). Ben ook wel benieuwd om te zien wat SN brussels er van bakt, en of ze gratis alcohol aanbieden. Sinds 9/11. beknibbelen de vliegtuigmaatschappijen op van alles en nog wat, en vragen ze minstens 5$ voor een miniflesje sterke drank, (bier is niet echt een optie, toiletbezoek wil je beperken) daar waar die vroeger kwistig werden uitgeeeld, als waren ze (verpakte) snoep met Halloween. Als je zoals ik 1.88 bent dan valt het niet mee om te slapen op een vliegtuig, na een paar gin en tonics en een miniflesje rode wijn gaat dat al heel wat beter. En zelfs afgezien daarvan, Delta is sowieso geen al te prettige ervaring, als de kuisploeg er beter uitziet dan de stewardessen dan weet je het wel. Even een klassementje gemaakt van de maatschappijen waar ik al mee gevlogen heb.

1. Iceland Air: tussenlanding halfweg in Reykjavik, ideaal om eens de benen te strekken. Bediening verre van slecht.
2. Continental airlines: Tussenlanding in Newark. Je ziet het vrijheidsbeeld, Manhattan skyline. Aan de New Jerseykant zie je de lelijke grijze buurten die je ziet in de begingeneriek van The Sopranos.
3. KLM/Northwest: KLM en Northwest hebben een partnership, goed als je met een KLM toestel vliegt, minder als je met Northwest vliegt
4. United Airlines: niet super, niet slecht. Toen ik vloog werkte mijn koptelefoon waarmee je de in flight film kan volgen niet. Heb toen wel onderhandeld voor gratis drank ter compensatie. Jackie Daniels in plaats van Kangeroo Jack was toen mijn in flight entertainment.
5. Delta: hate it.

parkeermeteroorlog

Gisterenavond gaan voetballen en tot twee maal toe ongeveer 1.50$ kleingeld in een parkeermeter gedropt, die het vervolgens plotseling begeeft en de boodschap "fail/no parking" laat verschijnen. Parkeren aan een kapotte meter is verboden zelfs al stopte je er net 6 quarters is, de Vondelaars van deze werleld liggen altijd op de loer... Het staat vast, de parkeermeteroorlog is nu pas echt uitgebroken. Uiteindelijk toch nieuwe quarters gaan halen, nieuwe parkeerplaats gezocht, geen sinecure op de campus. Allemaal een maat voor niets, aangekomen in de sporthal bleek dat de tegenstander niet op was komen dagen... Dan maar mijn verdriet gaan vereten met een heerlijke chipotle burrito. Verslavende mexicaanse caloriebom. Nieuwe tegenslag: de rijst-vlees ratio in mijn burrito was allesbehalve. Veel te veel rijst, weinig kip. Dan in een koffieshop nog iets van de dag proberen te maken door wat te werken: snoer van mijn laptop vergeten. Wat een namiddag van gezonde activiteit en vlijt had moeten worden werd uiteindelijk wat decadent lanterfanten. Bad Bas. Bij het thuiskomen nog een tegenslag: een brief van Applebee's (ivm met mijn klacht van een paar weken terug) met daarin niet de verhoopte bon voor een all-you can-eat-ribfest for two, maar twee magere 5$ coupons. Amper goed voor een bord chicken wings. Die coupons geef ik wel aan een naar pis ruikende dakloze, that will teach them. Toch nog een lichtpuntje, een email van mijn school, ze willen dat ik volgend semester opnieuw een cursus geef. Een onverhoopte levenslijn, die mijn studentenbestaan nog wat verlengt en de confrontatie met de jobmarkt nog wat uitstelt. hoera!

even weg

Ik zit in mijn oude koffieshop, the Urban Bean, ik kwam hier veel tijdens mijn semi-vrijgezellenjaar toen Heather vorig jaar in Leuven was, ik woonde toen vlakbij. Nu zijn we naar een meer huisje-boompje-beestje wijk verhuisd, en in de koffieshop daar krijg ik het soms een beetje benauwd. Het zit er vol van huisvrouwen op zoek naar een leven die de paardefluisteraar lezen, software developers die op hun vijfendertigste op pensioen gegaan zijn, en nog het ergst van al: kinderen. In bepaalde restaurants mag je je mobieltje niet gebruiken, roken mag binnekort ook nergens meer, honden moeten aan de leiband, want we moeten aan het comfort van onze medemensen denken, maar die losgeslagen bacteriehaarden die vrolijk neuskeutels aan de tafels smeren mogen overal ongehinderd binnen. Bijkomend probleem is dan nog eens dat de ouders, beate geitenwollen sokken net terug van hun meditatieles, meer geloven in de zachte ipv van de losse hand om hun kroost de beginselen van beschaafd gedrag bij te brengen: "Now Amber, what did Mommy say about kicking strangers in the leg?"

Daar moest ik dus even van weg. Ik zit nu bij het aquarium van de Urban Bean, de enige reden waarom er hier soms kinderen over de vloer komen (er zit namelijk een clownfish in, net zoals Nemo), maar nu tekent de gebruikelijke mix van studenten, professionele slackers en een dakloze of twee present. Naast mij zit er kettingroker luidop te praten aan zijn telefoon, but no child to be seen. Er zitten hier ook altijd een paar ex alcoholiekers, die zich sinds ze sober geworden zijn op filosofie geworpen hebben, interessante conversaties. "If Sartre would have been an alcoholic he would have been a gin drinker!" De romantiek van de zelfkant van de maatschappij...

The flying Belgian

Bijna thankgiving en nog steeds geen sneeuw, maar het begint wel zachtjes aan af te koelen. Lekker weer om nog eens te gaan fietsen. Donderdag serieus met mijn technische beperkingen gefronteerd geworden rond
brownie lake. Ook ondervonden dat je met zo'n rock shocks vooraan bij steile afdaligen makkelijker over het stuur gekatapulteerd wordt.

le nouveau beaujolais est arrive

Deze entry intikken gaat een beetje moeilijk, ik zit een beetje met nevel in de kop. Vanavond had Jeff, Heathers vader, ons uitgenodigd naar de jaarlijkse fundraiser/eetfestijn van de Franse kamer van koophandel, ter ere van de komst nieuwe beaujolais. Jeff is een liefhebber van lekker eten, en dat is een understatement. Hij is een bijdehandse joods advocaat, (specialiteit: drinking and driving offenses) man van de wereld, rad van tong maar gul van hart, en doet niets liever dan mensen meenemen naar zijn favoriete restaurants. Het komt er dan vooral op aan om in te gaan op zijn suggesties en te luisteren naar zijn best wel onderhoudende anecdotes en ad rem opmerkingen. Telkens ik gasten uit Vlaanderen op bezoek had, mijn ouders, neef Ruben of vriend Steven en Isabel, stond Jeff letterlijk te popelen van ongeduld om hen uit eten te nemen. Als we bij ons de term "typisch amerikaans" in de mond nemen, is dat meestal negatief, maar Jeff is typisch Amerikaans in de positieve zin: openhartig, joviaal,
weinig vooroordelen en altijd en overal op zijn gemak, maar ook gauw verveeld en behoefte aan constante stimulans. Hij was al weken bezig over deze avond: "It's the best night of the year, better than New Year." En het was ook best de moeite. Vele lekker hapjes en een paar authentieke Fransen (wat in Amerika overeenkomt met vrouwen met okselhaar en venten die nooit douchen en altijd vuile bedoelingen hebben) zorgden voor een lekker sfeertje. El vino did flow! Er was ook een stille veiling, Jeff bood en won op drie hondebedden (French design), zijn vrouw maakte een betere keuze en tikte voor een prikkie (relatief gezien) vier tickts voor de Timberwolves op de kop. Ik bood op niets maar win wellicht een houten kop for a day.

meevallertje

Goed nieuws, een colloquium proposal dat ik samen met Jack B. een ex-graduate student en nu professor aan Iona college heb voorbereid is aanvaard. Het colloquium vindt plaats in Eugene, Oregon en alle onkosten worden vergoed. Enig tegenvallertje is dat we nu ook een paper moeten zien te schrijven op basis van ons nogal vaag en ambitieus voorstel. Dat wordt wellicht een beetje zweten, want veel vertrouwen heb ik niet echt in , mijn collega.

Jack deed hier enige jaren terug zijn doctoraat, na vele en lange omzwervingen die onder andere een paar jaar in het seminarie, journalistenwerk en PR werk voor Cops, America's Most Wanted, David Letterman en andere TV shows behelsden. Jack is geboren en getogen aan de oostkust, is nooit getrouwd, is het prototype van a male chauvenistic pig, praat graag en veel, bij voorkeur over zichzelf. Zijn grote mond heeft hem niet veel vrienden gemaakt hier in Minnesota, waar men meer een Midwest mentaliteit heeft, beleefd, vriendelijk en braaf. Jack didn't quite fit in. Als the New York Yankees weer eens de World Series hadden gewonnen kwam hij steevast met zijn Yankees pet binnengewandeld: "Oh yeah baby, Yankees on the top of the world again, try again next year." Zijn omgang met vrouwen was ook niet echt je dat. Tijdens het eerste gesprek dat ik ooit met Jack had, kwam Giovanna, een Italiaanse graduate student voorbijgewandeld waarop Jack me toefluisterde "I wouldn't mind taking her for a round around the block." Beetje vreemde binnenkomer. De meeste vrouwelijke studenten meden hem dan ookals de pest. Ik was een semester zijn assistent, studentenevaluaties met Jack gingen slechts zelden over academische prestaties: "did you see that set of knockers on the blond one in the second row? How am I supposed to teach?" En nu schrijf ik dus samen met Jack een paper over hoe de feministisch geinspireerde ethische theorieen een bijdrage kunnen leveren aan applied media ethics. het kan raar lopen. Een andere graduate student, die ooit met Jack aan een paper werkte was niet al te zeer te spreken over die samenwerking. Hij had al het werk verricht maar toen hun artikel uiteindelijk gepubliceerd werd was het wel Jack die triomfantelijk het kantoor kwam binnengestapt: "ladies and gentlemen, say hello to the scholar."

Maar al bij al is hij geen kwaaie kerel, die het hart op de goede plaats heeft, die me eigenlijk best wel kan amuseren, en die wordt gemist in the office . Nu zit het daar vol met trienen die het de hele tijd over hun katten, reality TV shows en hun trouwplannen hebben. It drives me insane, en doet me verlangen naar de tijden dat Jack met sappige anecdotes de dag kleurde ("one time, I am doing PR for Michael J. Fox, who was boozing heavily at the times. He got pulled over by the cops with an open bottle of booze in the car. So yours truly got woken up at ass crack of dawn, to talk to the tabloids. So I tell those cocksuckers that he was not drunk but that he only had been pulled over for an open container violation, bla bla bla") Het hoogtepunt van zijn carrierre is zijn PR werk voor America's Most Wanted, waarover hij een boek geschreven heeft. "I got a car out of it, but it didn't get me laid." Uiteindelijk werd hij afgevloeid bij FOX, en hoewel hij het nooit met zoveel woorden gezegd heeft, denk ik dat zijn werkrelaties met vrouwelijk collega's daar iets mee te maken hadden. Maar zoals gezegd, Jack is bijlange na de kwaaiste niet, en I'll take Jack over al die grijze academiemuizen any day.

Toen ik hem vorige Augustus op een conferentie in Toronto tegenkwam (hij heeft nu les ergens aan de oostkust, half uurtje van New York) hebben we dan ook een paar avondjes samen in de hotelbar doorgebracht (zijn school betaalde al zijn onkosten) en daar is dan ook het plan gerijpt om samen een proposal te schrijven voor het ethics colloquium in Eugene. Volgens Jack zitten er veel "cuties" in Eugene...

mountain biking

Vandaag na het "werk" (les gegeven tot 10 uur) fiets op de auto gezet en gaan mountainbiken in Lebanon Hills . The advanced loop was al plenty challenging for me, the XX expert loop, mijn doodssmak van een paar weken terug indachtig, maar links laten liggen. En wat nu precies de bedoeling is van grote stenen op het parcours te leggen is me ook een raadsel.

flip side of the coin

Over het hoofd gezien toen ik deze blog begon en vandaag ondervonden aan de telefoon: moeders lezen ook blogs.

zondagmiddag

Ik had me voorgenomen toen ik deze blog begon dat het niet een ik-heb-vandaag-dit-en-dat-gedaan-en-ga-dat-nu-aan-iedereens-neus hangen geval zou worden. Bij gebrek aan tijd en inspiratie zal ik me hier nu toch eens aan bezondigen:

Vandaag uitgeslapen en lekker ontbijtje gemaakt. Heather is al een paar weken aan het zagen omdat de gordijnen die ik bij ons thuis gehangen heb nogal lang zijn en ingekort dienen te worden en omdat de afwerking volgens haar te wensen over laat. Maar vandaag is er daar allemaal geen tijd voor, ik moet naar mijn favoriete koffieshop om wat te werken , die verhandeling schrijft zichzelf niet.

Nieuwe buren

We hebben een nieuwe bovenbuur in onze duplex . Aanvankelijk goed nieuws, want van onze bovernbuurvrouw, en vooral haar twee pagadders van twee en vier hadden we genoeg gezien en -vooral- gehoord. Onze nieuwe buurman lijkt echter geen verbetering. Een semi-marginaal die met een soort Dutroux bestelwagentje (men noemt die hier trouwens child molesters vans) rondrijdt en ons al op de hoogte heeft gebracht dat hij niet zo stil is als wij, en dat hij graag luid muziek speelt. Hij heeft wel een schattig hondje, een chocoladekleurige labrador, nog een pup, wiens hoofdje wel eens Godfathergewijs tussen de lakens van baasjelief zou kunnen eindigen als die niet gauw een toontje lager gaat zingen.

meer morele dilemmas

Ik zag vanmorgen op de campus iets dat me aan het denken heeft gezet: De blindegeleidehond van een nogal gezette, sterk bijziende vrouw had net zijn gevoeg gedaan op een grasperkje op de campus. Nu is men in Amerika, en vooral hier dan, zeer verantwoordelijk i.v.m. het opruimen van poep, iedere honde(n?)eigenaar heeft steeds een plastic zakje bij de hand om een eventuele bolus kak van hondlief discreet in een vuinisbak te deponeren, zo ook deze dame. Maar haar visuele handicap maakte het voor haar nogal moeilijk om de bruine jongen van haar labrador te localiseren, ze stond voorover gebogen, plasticzakje om de hand, om beter uit te kunnen maken of die bruine waas op haar netvlies een drol dan wel een verloren snickers reep van een halloween trick or treater voorstelde. Wat doet men in zo'n geval? Helpen? "Ja, ja, beetje naar links, hand toeknijpen nu, nee, niet zo hard....", het voor haar doen, of doen alsof je niets in de gaten hebt en gewoon doorlopen. Terwijl ik de opties aan het overlopen was viel me een bordje op dat aan de hals van de hond bevestigd was en dat de keuze vergemakkelijkte: "I am at work, please don't pet me." (Ik ben aan het werk, aai me niet aub). OK, als ik je hond niet eens een vriendelijk aaitje over de bol mag geven, zal je het zeker niet goed vinden als ik
me met zijn drollen ga beginnen moeien. Met een proper geweten (en propere handen) vervolgde ik mijn weg, nieuwe avonturen tegemoet.

avondje uit

Gisterenavond zat Heather voor het eerst sinds lang niet tot over haar oren in het werk -law school is echt geen lachertje in de V.S.-, een goede gelegenheid om eens al mijn hemden te strijken dus, maar nee, ze wilde met enkele vrienden iets gaan drinken in de The Kitty Cat Club... Een beetje een vreemde naam, I know. Toen ik daar ooit met mijn Belgische credit card betaald had en moe op het credit card statement (dat naar Oostrozebeke wordt gestuurd) zag dat ik 20$ in de "Kitty Cat Club" had gespendeerd, dacht ze dat ik in een Brugsebaan-like establishment mijn tijd doorbracht i.p.v. in een artsy fartsy student bar. Totaal onmogelijk!! Strippers aanvaarden enkel cash.

Anyhow, het was best leuk. Kelly, een van Heathers vrienden uit haar nederlandse les en ardent anti-Bush was duidelijk nog steeds bummed over de verkiezing. Hij is pas afgestudeerd en werkt in een coffeeshop (I want his life) en heeft dus veel tijd om na te denken. Wat vooral hard om slikken is voor kerels als Kelly is dat Bush fair and square gewonnen heeft. Voor vier jaar kon hij samen met alle Michael Moore epigonen roepen dat Bush de verkiezingen gestolen had, dat hij de popular vote niet had gewonnen, that he was not our president etc. Zelfs dat kan nu niet meer. rough times. Kelly had nog twee vrienden meegebracht die wel meerdere geek alarms deden afgaan. Heather maakte een opmerking over tijdreizen, ik weet niet meer in welke context, waarop geek and geeker in detail begonnen uit te leggen welke snelheid en voltage daarvoor nodig waren, niet op basis van de relativieteitstheorie maar op basis van de DeLorean tijdmachine uit Back to the Future. Rare jongens

Daarna nog afgezakt naar de Dinkytowner waar ze 8$ pitchers of beer hebben en waar er enkele ska-punk bands nogal luidruchtig hun ding deden. (Mental note: The dinkytowner heeft nieuwe biljarttafels.) Later is Pascal nog afgekomen met zijn flavor of the month, Johanna. Armcandy from Finland, dat gisteren duidelijk niet in goede luim was en het niet zo fijn vond dat P. samen met mij de hele tijd over voetbal zat te praten (ons indoor season is net begonnen, en onze tactiek moet worden bijgesteld om een herhaling van ons laatste play off fiasco te voorkomen, een 7-1 pandoering tegen een team van uitsluitend Amerikanen) en naar de basket zat te kijken. (overtime loss in Denver, the Wolves and Denver zijn aan een mooie rivaliteit aan het bouwen). Pascal zou beter het advies opvolgen dat een VK Winnetou ploegmaat (Francis) me ooit gaf ivm met vrouwen meenemen op cafe: "entwadde dajje geirn ziet, loat je thus." Later is de ijsprinces dankzij Heathers strategische rescue operation ontdooit en werd het toch nog gezellig

Dilemma, dilemma

Vorige vrijdag ging ik samen met Heather en Pascal naar Saw kijken, een nogal gore serial killer prent die uitstekend begint maar dan in elkaar zakt, in block E, het nieuwe entertainment complex downtown. Daar de film nogal schokkend was dienden te zenuwen enigszins tot bedaren worden gebracht, dus gingen we een pint drinken in Applebees een ketenrestaurant waar men een goede pint weet te tappen. Daar Block E smack downtown is lopen er vaak nogal wat ongure types en daklozen rond. Long story short, toen ik mijn pint ging bestellen aan de bar werd ik de hele tijd lastig gevallen door een bedelaar die me een dollar vroeg zodat hij nog een pint kon bestellen. Nu geef ik met graagte af en toe iets aan een arme schooier, maar toch niet om 4 dollar pinten te kunnen drinken in bock E, daar kun je een six pack voor kopen in de liquor store om de hoek. Anyhow, het was nogal ongemakkelijk, die kerel bleef maar zagen, en ik kreeg nog een welgemeende fuck you toegesnauwd toen hij zag dat ik een fooi gaf aan de barman. Wat mij een beetje stoorde was dat het personeel het wel in de gaten had, maar het blijkbaar beter vond niet tussen te komen teneinde geen scene te veroorzaken. Niet echt de familieatmosfeer waar Applebees zich graag mee profileert... Anyhow, thuisgekomen een klachtenemailtje verstuurd, klant is koning tenslotte, en vandaag had ik een voicemail van Applebees met de vraag of ik eens terug wil bellen om de zaak te "bespreken". Nu vind ik dat eigenlijk allemaal de moeite niet, maar miscchien zit er wel een gratis maaltijdje aan vast, aan de andere kant wil nu ook weer niet dat er iemand van het personeel in moeilijkheden geraakt of erger nog, zijn job verliest. Dilemma dilemma.

Ziehier: Nog een blogger, nog een mening waar niemand om gevraagd heeft, nog een opinie waar niemand van wakker ligt. Een paar jaar nadat het cutting edge was en nu god en klein pierke een blog hebben, spring ook ik op de "bandwagon" en lanceer hierbij plechtig de baslog. Wat er me altijd wat van weerhouden heeft (afgezien van computerongeletterdheid en luiheid) om een blog bij te houden is the "who fucking cares" kwestie. Let's face it, onze levens zijn niet zo opwindend als we zouden willen, die van anderen zijn dat meestal nog minder. Een collega van mij zei ooit over blogs "For most of us, the humble reality is that if our autobiographies were available at the library for others to read, they'd be gathering dust." I couldn't agree more. Ik ben ook niet de slimste en de leukste thuis (in de figuurlijke zin dan, want thuis ben ik wel degelijk de slimste en leukste bij gebrek aan competitie), voor spitsvondige schrijverij blijf je beter gewoon Uitlaat in de humo lezen. Waarom dan deze blog? Plain and simple: als ik thuis kom moet ik steeds weer dezelfde vragen beantwoorden: wat doe ik hier eigenlijk, hoe is het eten hier, hoe is het weer, zijn Amerikanen echt zo dom en welke films heb ik al gezien die nog niet uit zijn in de kinescoop? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het helemaal niet erg, en stel die blijken van interesse erg op prijs, maar misschien kunnen we ons allemaal wat tijd besparen als ik het thuisfront wat meer op de hoogte houd van mijn reilen en zeilen hier, dan kunnen we als we elkaars pad kruisen in Vlaanderen meteen over gaan tot de orde van de dag en de echt belangrijke dingen des levens. (Hangt Gertje Verheyen na volgend seizoen echt de schoenen aan de haak?) View image